Kimse bir kitap kaybetmek istemez. Bir daha okumayacak olsa da başlığında eski, belki de kaybolmuş bir duyguyu taşıyan bir kitabı kaybetmektense bir yüzük, saat veya şemsiye kaybetmeyi yeğleriz.
Her yıl öğrencilerime en az elli kitap hediye etsem de bir raf dolusu kitap daha eklenip duruyor aralarına, çifter çifter dizili bir şekilde, sessizce, masumca ilerliyorlar evde. Onları durduramıyorum.
Sessizliğin hâkimiyeti altında her şey. İnsanlar çoktan gecenin karanlığına gömülmüş. Cırcır böcekleri bile uykuya dalmış. Gökyüzü pinti. Yıldızlar sönük. Zaman durmuş, bir tek bu evde akıyor sanki. İçeriden gelen sesler de olmasa yeryüzünün en yalnız insanı sanacağım kendimi.