Hayır, özgür değilsin, dedi senin bağlı bulunduğun ip, öbür insanlarınkinden biraz daha uzun; hepsi bu kadar! Senin patron, uzun ipin var, gidip geliyor, kendini özgür sanıyorsun. İpi koparmadın mıydı da…
Zorbanın sözleri içimdeki açık bir yaraya dokunup acıttıkları için inatla, “ bir gün koparacağım!” dedim.
Mutluydum, biliyordum bunu. Bir mutluluğu yaşarken onu kavramamız zordur; ancak o geçip de arkamıza baktığımız zaman, birdenbire biraz da hayranlıkla, ne kadar mutlu olduğumuzu anlarız.
Tam ve namuslu düşünceler, sessizlik, ihtiyarlık ve dişsizlik ister. Dişsiz olduğun zaman: ‘ayıp ayıp çocuklar ısırmayın! ‘ Demek kolaydır. Ama otuz dişin de olunca… İnsan gençliğinde canavardır.
Onları kurtaramayız, diye ekledi. Ama kurtaralım derken, biz kurtuluruz. Öyle değil mi? Kendini kurtarmanın tek yolu başkalarını kurtarmak için çabalamaktır.