bu gece, son bir defa daha denedim
verdiğin çiçekleri
özenle suladım
bir kez daha
belki de son kez
ama onlar bile direnemedi
senin adına çabaladım
didindim ben de
ama nafile
direnemedim ben de
çiçeklerle paylaştım
aynı kaderi
belki de yaşamalıydım
solgunluğu içimde
ben de fazla uzun sürmeden
solmalıydım
gizlenen hüznümü
rüzgârda bırakmalıydım
belki de vakti geldi artık
düşünmeliyim
solgun bir yaprağın
hüznünde kaybolmayı
- çiçekler de direnemiyor artık
kusursuzluk yolunda
değişip durdum
yeterince güzel hissettiğim an
değiştirdiler
güzellik tanımlarını
ya bitiş çizgisi yoksa
ayak uydurabilmek için
doğuştan sahip olduklarımı kaybediyorum
daha kendini hiç tanımayan
güvensiz bir güzellik için