Bizim dünyamızda ayıp görülen şey, bunlar arasında kahramanlıktan sayılıyor. İçinde yaşadıkları olayları övünerek söylediklerinde, başarılarını anlattıklarında işitsen utançtan elinde olmadan yüzünü kapatırsın. Utanç ve sıkılmak onları işitmekten ve söyleyenlerin içinde bulunmaktansa yerin dibine geçmeği emreder! Bizim rezalet bildiğimiz şeyler, bunlar tarafından doğal görülüyor.
Fakat, heyhat! Bu kalp artık benim tanıyabileceğim halde mi? Bir zaman herkes için sevgi hissi duymaya yetenekli olan kalbim, bugün nefret duygusundan başkasını göstermiyor.