Lâfügüzaf sanılmasın mısralarım,
Elzemdir memleketim, lakin cüda kaldım.
Serkeş oldum kaderime, Rab, affeder mi?
Bir lahza da sıkışıp, olduğum yerde saydım.
Ne bir sahabeyim, ne bir havari,
Gurbetçiyim, babam Adem gibi.
Söyle hani kime kalmış,
Rab'bin bu latif incisi?
Belki bir ömrümü, mahi ettim,
Nâlelerim işe yarar mı gayrı.
Velhasıl-kelam, çarpar yüzüme acizliğim,
Vecdi isterim ama hâk eder miyim?
"Benim öykümün kahramanı, hakikattir: Ruhumun bütün gücüyle sevdiğim ve olanca güzelliğiyle canlandırmaya çalıştığım, hakikat... hep en güzeldi o, her zaman da en güzel olarak kalacak."
"İki şeyden biri: Ya savaş bir çılgınlık ya da bu çılgınlıktan geri duramıyorlarsa insanlar akıllı yaratıklar değiller, ki nedense böyle düşünmeye alışmışızdır."