İki Fırtına Arasında
Delal; Sen, dalgaların hırpaladığı o yorgun gemi,
Ne zaman yönünü kaybetse karanlıkta,
Gelir sığınırsın göğsüme, bir liman gibi.
Yaralarını sararım, döneriz o yalancı bahara,
Dünyayı unutur, mutlu oluruz o daracık zamanda.
Sonra... Sonra o amansız gerçekler vurur yüzümüze.
Delal, Senin evladın, benim iki canım, mevcut yaşantım..
Yüzümdeki maskeyle dönerim kendi evime.
Herkes beni güçlü sanır, bir sığınak, bir dayanak;
Oysa bilmezler ki asıl kıyamet benim içimde.
Seni o dalgaların arasına, gerçeğe yolcu ederken,
Ben kendi limanımda, sessizce batıyorum.
Aramızda dağlar var, aşamadığımız o yollar bir de gerçekler,
Özlemim çaresiz, sevgim iki hayatın arasında rehin.
Her gidişinin arkasından içimden bir ağıt yükselir,
Kimse duymasın diye yastığa gömdüğüm o hıçkırıklar...
Biz seninle ne tam kavuşabiliyoruz, ne tam kopabiliyoruz.
Yine de içimde bir çocuk, her şeye rağmen umutlu,
Biliyorum, o fırtına seni yine bana savuracak.
Yine geleceksin, yine birkaç günlüğüne nefes olacağız birbirimize.
Ben o güne kadar,
Kendi dünyamda, kendi sessizliğimle kalacağım.
İçimdeki fırtınayı kimseye belli etmeden,
Sırf sen geldiğinde yorgunluğunu alabilmek için
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Sanırım ben sende kaldım. Kimse bana geldikten sonra orada kalacağımı söylememişti."
Cennet ya da cehennem için kimse kimseye referans olmayacak. Her koyun kendi bacağından...
