K&K
benim icin hep ozel olacak o kitap kinyas ve kayra, sonunu her ne kadar sevmesem de. surec icinde kimi zaman kinyas kimi zaman kayraydim. kinyas gibi bi tarafim kin ve yas tutarken kayra gibi insanligimin son ekmegini yedigim zamanlar da oldu. kayraya empati kurmakta kinyasa nazaran zorlansam da kayranin sonu beni daha cok tatmin etti kinyasin klisesine gore. yine de seviyorum. kalemi zor ve bunalticiydi ama bitirdigimdeyse yeniden baslamak istedim.
Ya tek bir sorum var Kayra da hak etmemiş miydi Kinyas gibi bir sonu? Ya neden bu kızla iyi bir hayat sürmeyi tercih ettirmedin be Hakan Günday? Sadece kinyasa aşırı gıcık oldum son sayfalarda sanki kendisinin hiçbir hatası yokmuş gibi tüm suçu kayraya atıyordu. Pislik
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Burayı alıntılar harici kullanacağımı hiç düşünmemiştim. Ama Kinyas ve Kayra kitabına inceleme yazmazsam içimde kalırdı. Empati duygum epey gelişti Hakan Günday sayesinde. Sorgulamayı ve düşünmeyi iliklerime kadar hissettim, insanın seçimlerinin önemini kitap yüzüme tokat gibi çarptı. Dışarıdan bakıldığında kitap yalnızca içki kullanan, sürekli cinsel birliktelik yaşayan hatta sonrasında Kayra’nın kadınları dövmesiyle son bulan, hak etmedikleri paralarla hayat yaşayan, insanları canice öldürebilen iki karakter gibi görülüyor fakat alt metnine baktığımda çok farklı şeyler gördüm.
Öncelikle kitabın konusundan bahsetmem gerekirse kitap iki ana karakter aracılığıyla başlıyor. Hayattan kopmuş iki insanı ele almış. Bu karakterlerin tek ortak noktası ölüme ulaşmak, başka hiçbir hayat gayeleri yok. Yaşadıkları hayat, doğdukları ev veyahut en ufak düşünceleri bile uyumlu değil birbirileriyle. Bunlar iki arkadaş da sayılmaz; birbirlerinin ateşlerine korla yürüyen iki insan yalnızca.
Ve bunları okurken şunu fark ettim: İki karakter de aynı karanlığa bakıyor olabilir ama karanlıklarının sebebi, biçimi ve doğası tamamen farklı. Kayra ve Kinyas aynı uçuruma bakıyor ama her biri kendi tanımıyla kendi uçurumunu yaratıyor.
Kayra’nın karanlığı dışarıya taşarken, Kinyas’ın karanlığı içine çökmüş durumda. Kayra, kendisiyle yüzleşme yeteneği olmayan, yarattığı kişiliğin tutsağı olmuş bir karakter. Onu ‘kötü’ yapan şey yaşadıkları değil; yaşadıklarını kullanarak inşa ettiği, kendini yücelttiğini sandığı ama aslında çürüttüğü kişiliği. Kayra, kendini sevmeyen birinin tüm dünyaya savaş açmış hali. Kendini sevmediği için kendini tanrısal konuma getiren ve bunu başkalarına güç uygulayarak yapan bir karakter. Kendisini asla sevemeyecek bile olsa en azından asla yıkılmayacak gibi gözüken bir
Spoiler yok içiniz rahat ede ede okuyunuz efenim
Bu kitap okunmalı. Çünkü herkesin bir gün kendine inmeye cesaret etmesi gerekir.
Kinyas ve Kayra bir roman değil, insanın kendi karanlığına attığı bir çığlık gibi.
Okurken huzursuz oluyorsun, bazen tiksiniyorsun ama elinden bırakamıyorsun.
İki karakterin iç yolculuğu, aslında hepimizin dibe çöküşüyle aynı yerden geçiyor.
Kirli, sarsıcı, felsefi ve rahatsız edici… ama bir o kadar da gerçek.
Hakan Günday insanın içini soyup ortaya koyuyor.
Bu kitap seni değiştirmiyor, seni kendine tanık ediyor.
Kinyas
Kaçışın, boşluğun ve inkârın sembolü.
Kinyas dünyayı anlamlandırmaya çalışmıyor, çünkü anlamın zaten çürüdüğüne inanıyor.
O, hayatla kavga etmiyor; hayatı reddediyor.
Uyuşturucu, suç, şiddet… hepsi birer kaçış yolu aslında.
Ama tüm o kirli yolların sonunda kendi içine düşüyor.
Kinyas, modern dünyanın “hiçlik” duygusuna saplanmış bir anti-kahraman.
Okudukça rahatsız edici ama aynı zamanda tanıdık — çünkü bazen biz de öyleyiz: hiçbir şey hissetmemeyi seçiyoruz.
Kayra
Kayra daha çok sorgulayan, anlam arayan, düşünsel taraf.
Kinyas’ın eyleme döktüğü karanlığı o kelimelere döküyor.
Kendini parçalıyor, ama o parçalarıyla düşünmeyi sürdürüyor.
Kayra’nın iç sesi felsefi, ama deliliğe yakın bir yerden konuşuyor.
İçinde sürekli bir “anlam” arayışı var ama bulduğu her anlamdan da tiksiniyor.
Bir yanıyla Kinyas’tan daha “insan”, ama o da aynı dipsizliğe saplanıyor.
⸻
Aslında Hakan Günday burada tek bir insanın iki yanını anlatıyor:
biri yıkım, diğeri sorgulama.
Birlikte insanın en dip halini gösteriyorlar.
kinyas ve kayrayı tekrar okumak pek mantıklı mı,bu kısım tartışılabilir. fakat hakan günday’ın yeri benim için farklı olduğu için,kitabı tekrar okumakta bir sıkıntı göremedim. kitabı okumak başlarda belki sıkıcı gelebilir,benim bu kadar uzun sürede okumamım sebebi araya başka kitaplar girmesi oldu. sabırla devam ederseniz,bir yerden sonra kitabı elinizden bırakasınız bile gelmeyecek.
yaşanmışlıklarla,acıyla,insanların çürümüş zihinleri,kararmış kalpleri ve toplumun karanlık yönünü çok sert bir şekilde anlatıyor kitap. yeraltı edebiyatı okumayı seven birine bile belki ağır gelebilecek olaylar. fakat günday öyle edebi bir üslupla ortaya koyuyor ki anlatmak istediklerini beğenmemek elde değil.
zaten yeraltı edebiyatı denilince akla ilk gelen isimlerdendir. bu eserinde altı çizilecek onlarca yer,insanı düşündürecek binlerce konu var.
kinyas ve kayra;ikisi de sevilecek adamlar değiller. kinyas’a bir yere kadar sempati duyabilmek mümkün olsa bile,kayra için bu durum tam tersi. kendi cehenneminde boğulmak isteyen bir insan sempatiyi de sevgiyi de hak etmiyor fikrimce. düştüğü çukurdan bir kere bile çıkmaya yeltenmemesi hem kitabın temel fikrine uyuyor hem de kayranın hak ettiği son buydu dedirtiyor insana.
açıkçası kinyas’ın sonunun aynı kayra gibi yahut benzer olabileceğini düşünüyordum,o yüzden sonunda çok olmasa bile şaşırdım.
fakat çabalaması hoşuma fazlasıyla hoşuma gitti. özellikle kinyas için bile okunur. sonu da insanı merak ettiriyor,hiç mi? hep mi? tam bir netlik yok çünkü.kitabı bitirdikten sonra üzerime bir ağırlık çöktü,karakterleri arkamda bırakmak bana yük geldi. aynı yazarın söylediği gibi kendimi bir anlığına milyarlarca insanın içinde yapayalnız hissettim.
“yalnız kaldım. kalabildim. altı milyarın arasına doğdum. ve hiçbirine çarpmadan geçtim
Bu kitabı benim hayatımda gerçekten yeri çok farklı olan bir kişi hediye etti bana, tereddütlüydü bense ısrarcı. Tereddütünün sebebini sayfaları çevirdikçe anladım yavaş yavaş… Bazen gitmedi bazen akmadı bazen hiç beğenmedim bu kitabı. En başında acemilik koktu burnuma devrik cümlelerle yorucu tekrarlarla bir yere bağlanmayacağını ve aynı olayların periyodik olarak farklı mekanlarda can bulduğunu hissettim. Belki de yazarın ilk kitabı bu olduğu için bir ön yargıyla başlamıştım bilemiyorum. İnsan psikolojisini okumayı seven birisi olarak bu kadar gaddarca ve korkutucu düşüncelerin açık açık bana sunulması içimde bir rahatsızlık hissiyatı yarattı. Sayfaları bazen çevirmekte çok zorlandım, bırakmalı mıyım dedim sonrasında bu hediyeye saygısızlık olur düşüncesiyle bırakamadım. Sonu güzel yere bağlanıyor gibi gelse de hala içimde bazı şeylerin nedenleri tatmine ulaşmadı. Kafamda farklı senaryolarda hala o soruların cevaplarını arıyorum belki de çoğu yazarın aksine açık uçlu geçmişler ve sorular bırakmasıdır Hakan Günday’ı farklı kılan. Başından beri hep Kinyas’a sempati duydum, Kayra’dan iliklerime kadar nefret ettim. Belki de Kayra’nın yaptıkları günümüz toplumunda geldiğimiz son noktanın korkutucu gerçekliğini yansıttığı için beni rahatsız etmişti bilemiyorum. Hala neden kafamda bir karakterle çatıştığım konusunda soru işaretlerim var. Kinyas ise kendini bana ne yaparsa yapsın sevdirdi, içindeki daha insancıl olan tarafıyla bazen yokuş aşağı sürüklenmeyle bile en yukarılara tırmanabilecek gücü bulmak konusunda motive edici bir karakterdi. Genel olarak kitap uçuktu, saf kötülükle başladı. Bu kadar kötü olunmaz dedirtti, bir sebebi yok dedirtti, sonu biraz daha farklı bir yere bağlansa da 2. ve 3. kitap kısmına geçildiğinde zaten az buçuk bu karakterlerin hayatları nasıl
