Gönül Tuğba
@kitabiistan
Mesaj kutusu aktif değildir.
Neden mutfağı bu kadar seviyorum bilmiyorum. Garip. Sanki çok eski bir özlem gibi. İçime kazınmış bir şey.
Burada durunca her şey sıfırlanıyor. Bir şeyler geri geliyor.
Büyük insanlar vardır. Sadece varlıklarıyla ışık saçarlar.
Çevresindekileri aydınlatırlar. Ve gittiklerinde geriye dayanılmaz bir ağırlık bırakırlar.
Benim hiç anlayamadığım insanlar da var. Sanki karanlık bir çamurun içinde yaşıyorlar. İnsanların tiksineceği şeyleri özellikle yapıp dikkat çekmeye çalışıyorlar. Sonunda da kendilerini köşeye sıkıştırıyorlar. Ne kadar acı çekiyor olurlarsa olsunlar; ben onlara acıyamıyorum. Çünkü ben, gerçekten yaşayarak, bütün gücümle, aydınlık bir şekilde yaşadım.
"Galiba bizim etrafımız..? dedim.
"Hep ölümle dolu"
… Dünyada bizim gibisi yoktur herhâlde. Böyle bir şeyin içinde hâlâ yakın olabilmemiz garip bir mucize gibi.
"Ölüyorlar.. Hepsi gidiyor."