Seneca’nın oğlu Metilius’u kaybeden Marcia’ya söylediği gibi:
Hayatın bize getirdikleri için gözyaşı dökmeye ne hacet? Hayatın kendisine şöyle bir bakmak bizi gözyaşlarına boğmaya yetmez mi?
Bana ne kadar ilerleme kaydettiğimi soruyorsun. Kendi kendimle dost olmaya başladım. Bu gerçekten büyük bir meziyet… Emin ol, böyle bir adam bütün insanlıkla dost olabilir.