kitablogum.com/kitap-sozleri/n...
“Kimsenin aklı başında değildi ve şimdi yaşamak, sadece ölmemeye çalışmaktan ibaret bir şeydi. Oysa yaşamaya çalışmak en büyük yorgunluktu. Ölümü beklemek bile yorgunluktu.”
“Sırtını yasladığı yerden Büyükhanım’ın gözleri bütün bu olup bitenleri, bu yüzme bilmeyip de azgın suya koşanları, keleğe binip de akıntılı suda bir başına kalanları, yavrusu kollarının arasından kayıp suya karışanları, suda bir batıp bir çıkıp sonra tümüyle yok olanları, bir zaman sonra şişmiş, morarmış bir ceset olarak yüze çıkanları ya da bambaşka bir yerden kıyıya vuranları ya da hiç bulunamayanları, bu çığlıkları, bu uğultuları bir bir gördü. Ananın evladını unuttuğu mahşer herhâlde böyle bir yerdi.”