Kapı önünde terkedilmiş eski, ezilmiş, büzülmüş ayakkabı gibiydik, kapıdan çıkanların bazıları üstümüze basıp geçiyor, bize işi düşenler ise geçici ve aceleyle giyilmis ayakkabının arkasını kırar gibi kalplerimizi kırdıktan sonra tekrar o kapının önüne bırakıyordu.. Hiç bir zaman ikinci bir sahibimiz olmadı ve olmayacaktı..
Dostoyevski..