Şule
@kitablogumcom
“Her şey gölge, diyordu şimdi ve Divan’dan (Divan-ı Kebir, Mevlâna↵) bir beyti açıklıyordu:
Dünya bir ırmaktır, biz dışarıdayız bu ırmaktan; ırmağa düşen gölgemizdir ancak.
…dünyanın sadece bir rüya olduğunu, asıl hayatın o rüyadan uyanıldığında başlayacağını söyledikçe yavaş yavaş kavramaya başladı.”
Reklam
kitablogum.com/kitap-sozleri/n...
“Değil mi ki evren sensin.”
“Hiçbir İranlı ‘zamanım az’, işte bunu anlayamazdı ama Settarhan da belli ki bütün Türkler gibi tez canlıydı.”
“Settarhan yaşamından ilk kez bu kadar hoşnut, bu kadar tatlı bir şaşkınlıkla bu dünyadan olmayan bir mestanelik içinde bütün kâinatla bütün olduğunu, seyyarelerle, sitarelerle, şemsle, kamerle birlikte dönmeye başladığını zannetti. Bir şeyi hep biliyormuş da bildiğini bilmiyormuş gibi. Unutmuş da hatırlamış, yitirmiş de bulmuş gibi. Ona bir şey olmuştu, kendini olup bitene olduğu gibi bıraktı. Başka türlüsü de zaten mümkün değildi. Belli ki bundan böyle Settarhan’dan geriye bir şey kalmayacaktı. Azam ne kadarsa Settarhan o kadardı.”
“Settarhan’ın hissettiği eşsiz bir mutluluk duygusu oluyordu. Sanki bütün boşlukları dolmuş, bütün eksik parçaları dağıldıkları yerlerden toplanmış da yerine konmuş, geçmişe ve geleceğe dair bütün mahrumiyetleri bir mucize olmuş da telafi edilmiş gibi.”
Reklam