“İnsan değişmeyen, sürekli bir düşünceye saplanınca, kafasını yalnızca ona yorunca dünyadan, insanlardan uzaklaşmış, bir manastıra çekilmiş gibi oluyor. Çevresinde olup biten her şeyi bu düşüncenin süzgecinden geçirerek benimsiyor. Bu yüzden de yanlış yargıya vardığı oluyor.” (s.100)