Kargosunun gelmesini sabırsızlıkla beklediğim bir kitaptı. İsmine bakınca asla almam derdim ama kitaba bayıldım.
Dün kitap temizlik takıntısı olan bir adamın ölümü ile başlıyor. Burada ölüm bir son değil başlangıç, Hermes ölümünden sonra cehennemde ebedi holding'de şeytanın asistanı olarak işe başlıyor. Cehennem lordu Lucifer'ın sabrını sınamaları, kola bağımlısı zebaniler, başmelek Mikail'in entrikaları , melekler ve şeytanlar arasında düzenlenen futbol turnuvası... Çok keyif alarak ve eğlenek okuduğum bir kitap oldu
Dünyanın Kirli Çarkına Boyun Eğmeyen Çocukluğun Mağrur YasıDuygu ve Düşünce
Altay Öktem’in Eski Bir Çocuk isimli o yeraltı kokulu, şairane ve hırpalanmış eseri; büyümenin, yetişkinler dünyasına teslim olmanın ve o vahşi medeniyete uymayı reddetmenin kederli manifestosudur. Kitap, bir şairin düz yazıdaki o keskin, ödünsüz ve rüya benzeri dilini kuşanarak, çocukluğun o yitik cennetine ve o cennetin nasıl bir cehenneme dönüştüğüne tutulmuş hüzünlü bir aynadır.
Hikâyenin kalbinde, kronolojik olarak büyümüş ama ruhunun o en saf, en hırçın köşesini çocukluğun o ilk günahında ve ilk masumiyetinde sabitlemiş bir "eski çocuk" durur. Altay Öktem, o bildiğimiz melankolik çocukluk güzellemelerinden çok uzaktadır; onun çocukluğu, dizleri kanayan, sokak aralarında saklambaç oynarken dünyanın o tekinsiz yüzüyle erken tanışan, karanlıktan korkan ama o karanlığın cazibesine de kapılmaktan geri durmayan aykırı bir çocukluktur. Büyümek, bu kitapta bir olgunlaşma değil, ruhun parça parça eksilmesi, evcilleşmesi ve o çocuksu dehanın katledilmesidir.
Romanın —ya da o sayfalardan sızan hatıraların— asıl manası ve bol hüznü, "artık hiçbir şeyin eskisi gibi olamayacağı" gerçeğinin o soğuk, çiğ kabullenişinde gizlidir. Yazar, o yeraltı edebiyatının karanlık estetiğini, şiirsel bir hüzünle harmanlar. Eski oyuncaklar, tozlu tavan araları, ilk aşkların o kekremsi tadı ve sokağın o sert ama dürüst kuralları... Hepsi, bugünün o steril, plaza kokulu, yapay dünyası karşısında birer direniş kalesine dönüşür. Karakterin içindeki o dinmeyen isyan ve sızı, tam da o eski çocuğun hayaletinin, bugünün yetişkin adamının arkasından sürekli ona el sallıyor olmasından ileri gelir.
Altay Öktem’in üslubu, dildeki o ezber bozan, imgeleri birer bıçak gibi saplayan hırçın ama bir o kadar da içli dildir. Ağdalı cümlelerin arkasına sığınmaz; sokağın argosunu, gecenin karanlığını ve bir
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Oturdum, kendi yaptığım erik hoşafına eklediğim cinimi yudumlarken düşünüyorum. "Heyyy gidi Betül hey, sen bu kitapları okuyacak insan mıydın?" diye sordum kendime. Ben ki içinde Tutunamayanlar'ın da olduğu 17 tane tuğla klasiği bir ayda okuyup üstüne edebi incelemeler yazardım ben ki Niteliksiz Adamın dört cildini bir haftada okuyup üzerine saatlerce konuşurdum. Geçen yıl sanıyorum 16 kitap okuyabilmiştim bu yılki 5 ya da altıncı kitabım, onlar da kitapları olsa Bu kitaba ayık kafayla yorum yazamazdım çünkü bilinci yerinde Betül bu kitabı okuduğunu kendinden bile saklardı. Kitaplığıma nasıl girdi onu bile bilmiyorum. Neyse efendim, bir kız var çok masum çok güzel ama güzel olduğunu bilmiyor. Sonra bir adam var çok zengin çok yakışıklı ama o zengin ve yakışıklı olduğunu biliyor. Bunlar bir araya geliyorlar adam vuruyor kırbacı. Tuvalette, banyoda, ahırda, evde her yerde Allah ne verdiyse sevişiyorlar (onlar daha argosunu kullanıyor). Biri sadist diğeri mazoşist sebebi de babaları. Evet, konu bu kadar 500 sayfa boyunca adam dantelli çamaşırları yırtıyor ve kıza vuruyor kırbacı. Kötü haber bende ikinci kitap da varmış. Ben de mi mazoşistim bilmiyorum ki?
En sevdiğim yazar Hüseyin Rahmi Gürpınar'dan bir eser daha bitirdim. Çok severek okuduğum akıcı ve anlaşılır bir dile hakim kitap. Eser Hüseyin Rahmi Gürpınar'ın en eğlenceli ve en zeki işlerinden biri. 1910’da Halley Kuyruklu Yıldızı’nın dünyaya çarpacağı söylentisiyle İstanbul’un kenar mahallelerinde kopan curcunayı merkeze alıyor. İlk sayfalarından itibaren mahalle kadınlarının korkuyla karışık dedikoduları, batıl inançları ve “kıyamet kopacaksa helalleşelim” telaşıyla öyle bir güldürüyor ki, kitabın mizahı gerçekten ilk sayfadan vuruyor. Ana kahraman İrfan Galip, Batı eğitimi almış, zeki ama biraz tuhaf, şöhret meraklısı ve bir kadın tarafından terslenince birdenbire “kadın düşmanı” kesilen bir genç. Kadınları korkutup küçük düşürmek için kuyruklu yıldız korkusunu kullanarak konferanslar düzenlemeye kalkıyor. Konferanslarda astronomi, anatomi, fizik karışımı tuhaf açıklamalar yapıyor, üstüne bir de kıyamet rüyası ekliyor. Bu sahneler hem çok komik hem de dönemin cahilliğini, hurafeye meyilli yanını ustalıkla tiye alıyor. Mizahı çok doğal ve halka yakın. Hüseyin Rahmi’nin en büyük yeteneği, İstanbul’un o dönemki konuşma dilini, esnaf argosunu, kadınların dedikodu üslubunu birebir yakalaması. Okurken gerçekten o mahallede oturuyormuş gibi hissediyorsun. Toplumsal eleştiri çok ince işlenmiş. Batıl inançları, cehaleti, kadın-erkek ilişkilerindeki çarpık anlayışları ve “korku tüccarlığı”nı eleştirirken asla sıkmıyor, hep güldürüyor. Kitap hem çok eğlenceli bir aşk/izdivaç hikayesi, hem de bilim ile hurafenin, akıl ile korkunun çarpıştığı, kadın-erkek ilişkilerinin sorgulandığı akıllı bir hiciv. 1910’ların İstanbul’unu, o panik havasını ve toplumsal saçmalıkları görmek isteyen herkes için harika bir klasik. Okuduktan sonra “keşke o dönemde yaşayıp bu curcunayı görseydim”
İlkgüz Kitap Kulübüyle okudum1000Kitap
Pek sevimli bir kitap. Çocuk kitabı olduğu için büyük beklentilerle okunmamalı. Çerezlik diyebileceğimiz türde kolayca bitecek bir kitap. Özellikle karmaşık kurgulardan bıkılan bir dönemde okunası
Dag Solstad’ın Akıl Almaz Olanı Anlatma Girişimi gerçekten değişik bir kitap. Okuru içine çeken ama rahat ettirmeyen, hatta benim “rahat huzursuzluk” dediğim bir duygunun içine sokan bir roman. İlk sayfalarda konu, 40 yaş krizine girmiş bir erkeğin hayatındaki kırılmayı anlatıyor gibi dursa da sayfalar ilerledikçe roman, ana karakterlerinin yanında 80’li yıllar Norveç’inin geçiş sancılarına da dokunuyor. Esasen Solstad burada yalnızca bir orta yaş krizini değil, düzenli ve akılcı görünen ya da görünmeye çalışan bir toplumun içten içe büyüyen tatminsizliğini de anlatıyor.
Romanın merkezinde yer alan Arne Gunnar Larsen, sosyal demokrat bir mimar ve önemli olduğu düşünülen bir kamu kuruluşu OBOS’ta planlama şefi olarak çalışan bir karakter. Solstad, Larsen’i net bir entelektüel çevrenin adamı olarak değil, iyi eğitim almış, toplumsal ideal fikriyle şekillenmiş, sosyal demokrat refah düzeninin içinden çıkmış biri olarak gösteriyor. Larsen, düzenli, güvenli ve belli ölçüde konforlu bir orta sınıf hayatından geliyor, ailesiyle, işiyle ve ait olduğu çevreyle birlikte bakıldığında, hayata plan, akıl ve toplumsal sorumluluk duygusuyla bakan bir adam. Ama Solstad bu adamı tam da bu düzenli ve güvenli hayatın içinde bir sıkışmışlık ve tatminsizliğin içine yerleştiriyor. Sanki ait olduğu çevre, işi, evliliği ve temsil ettiği hayat biçimi artık ona gerçek bir temas duygusu veremiyor. Bu yüzden evliliğinden kopup, planlanmasına kendisinin de katkıda bulunduğu ve kurulurken Norveç’in ideal yaşam alanlarından biri olarak düşünülen Romsas’a taşınıyor. Larsen’in gözünde Romsas, mimarinin insan yakınlığını, eşitliği ve topluluk duygusunu gerçekten üretebileceği bir yer. Fakat orada yaşamaya başlayınca, kafasındaki ideal ile karşılaştığı gerçeklik arasındaki farkı görmeye
