Bir arkadaşım vardı, çok nadir kitap okur sevmezdi de. Ama beni hep kitap okurken görürdü, ben de hadi kitabını aç sen de oku derdim. Bi süre sonra artık beni ne zaman kitap okurken görse sessizce kitabını açıp okumaya başladı. Bir kaç hafta böyle devam etti. sonra bana gelip benden çok etkilendiğini benim sayemde artık kitap okuma alışkanlığı kazandığını, kitapları sevmeye başladığını ve bütün akşamını kitaplara ayırdığını söyledi. Çok şaşırdım çünkü farkında bile olmadan birinin hayatına güzel bir alışkanlık kazandırmıştım. O an, insanların söylediklerimizi unutabileceğini ama onlara örnek olduğumuz anları kolay kolay unutmadıklarını anladım.