Okuduğum en ağır kitap. Çok hızlı okunabilen akıcı ama etkisi uzun süren bir kitap. Kitabı okumamış olmayı mı dilerdim daha önce okumuş olmayı mı tam kestiremiyorum. Beni çok etkiledi.
Puan vermedi
DİRİLİŞ GÜNÜ
Glenn MEADE
Kitabımız bana polisiye macera türünde kurgulanmış gerilim romanlarını neden bu kadar sevdiğimi bir kez daha hatırlattı diyebilirim.
Yazarımız yalnızca yüksek tempolu bir terör hikâyesi anlatmakla kalmıyor; korkunun toplumları nasıl değiştirdiğini, kriz anlarında devletlerin hangi kararları almak zorunda kaldığını ve insanların hayatta kalmak için neleri göze alabildiğini de sorgulatıyor.
Amerika Birleşik Devletleri’ni hedef alan yıkıcı bir saldırı tehdidiyle başlayan hikâyemiz, Beyaz Saray’daki kritik toplantılar, FBI’ın zamana karşı yürüttüğü soruşturma ve terör hücresinin iç dinamikleri arasında gidip geliyor. Bu geçişler sayesinde tempo hiç düşmüyor ve kitap boyunca gerilim sürekli yükseliyor.
Jack Collins ve Aleksey Kursk’un zamana karşı verdiği mücadeleyi büyük bir merakla okudum. Karakterlerin yalnızca kahramanlık yönlerini değil, korkularını, kayıplarını ve kişisel motivasyonlarını görmek kesinlikle hikâyemizi daha da gerçekçi kılıyor.
Kitabımızı benim için asıl etkileyici yapan şey ise anlattıklarının ürkütücü derecede gerçekçi olmasıydı. Toplumsal panik, karantina ihtimali, sağlık sisteminin zorlanması ve kriz yönetimi gibi detaylar, okurken kendimi bir romanın içinde değil de olası bir felaket senaryosunun tam ortasında hissettirdi.
Diriliş Günü, yalnızca aksiyon dolu bir terör romanı değil; aynı zamanda korkularımızı, kırılganlıklarımızı ve kriz anlarında nasıl tepki verdiğimizi sorgulatan etkileyici bir okuma deneyimi sunuyor. Türü sevenler için kesinlikle TAVSİYEMdir.
Syf: 654 
Glenn Meade 
Diriliş Günü
Glenn Meade Diriliş Günü
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bazı kitaplar büyük olaylar anlatmaz ama insanın içine sessizce yerleşir. "Mutfak" benim için tam olarak böyle bir kitaptı. Banana Yoshimoto'nun sade ama duygu yüklü anlatımı, kayıp, yas ve iyileşme üzerine unutulmaz bir okuma deneyimi sundu.
Kitap üç bölümden oluşuyor. İlk iki bölüm olan "Mutfak" ve "Dolunay", aynı hikâyenin devamı niteliğinde. Bu bölümlerde ailesini kaybeden Mikage ile tanışıyoruz. Hayatta yapayalnız kalan Mikage'nin yolu Yuichi ve onun sıra dışı ama sıcacık ailesiyle kesişiyor. Özellikle Yuichi'nin annesi Eriko (Trans birey), kitapta en çok aklımda kalan karakterlerden biri oldu. Yoshimoto'nun karakterleri öyle doğal yazılmış ki sanki bir roman kahramanını değil de gerçek insanları okuyormuş gibi hissettim.
Mikage'nin mutfaklara duyduğu bağlılık da çok etkileyiciydi. Mutfak onun için sadece yemek yapılan bir yer değil; güvenin, huzurun ve yeniden başlayabilmenin sembolü gibiydi. Kayıpların ardından insanın tutunacak küçük şeyler aramasını çok güzel anlatıyordu.
"Dolunay" bölümünde ise karakterlerin yaşadığı acılar ve değişimler daha da derinleşiyor. Yasın herkeste farklı izler bıraktığını ama insanların birbirlerine tutunarak ayakta kalabileceğini görmek beni etkiledi. Kitap boyunca büyük dramatik sahnelerden çok, küçük anların yarattığı duygular ön plandaydı.
Üçüncü bölüm olan "Ay Işığının Gölgesi" ise tamamen farklı karakterlere sahip bağımsız bir hikâye. Burada da sevdiği insanı kaybetmenin ardından yaşamaya çalışırken geçmiş ile bugün arasında sıkışıp kalan Hitoshi'nin hikâyesini okuyoruz. Kısa olmasına rağmen en az diğer bölümler kadar dokunaklıydı. Özellikle kaybın ardından gelen kabullenme sürecini anlatış biçimini çok sevdim.
Kitabı okurken Japon edebiyatının o sakin ama derin atmosferini sonuna kadar hissettim. Büyük olaylardan
Hamnet, 16. yüzyılda yaşayan ve sonradan William Shakespeare olarak tanınacak yazarın ailesinden ilham alıyor. Hikâye, Shakespeare’in genç yaşta kaybettiği oğlu Hamnet’in ölümü ve bu kaybın aile üzerinde bıraktığı derin izleri anlatıyor. Ancak aslında kitap; yas, annelik, aşk, evlilik ve zamanın acıyı nasıl dönüştürdüğü üzerine kurulmuş duygusal bir roman.
Hamnet’in atmosferini, duygusal derinliğini ve Maggie O’Farrell’in anlatımındaki zarafeti takdir ettim. Ancak kitapla aramda beklediğim o güçlü bağı kuramadım.
Belki beklentimin çok yüksek olmasından, belki de hikâyenin oldukça yavaş ilerlemesinden dolayı zaman zaman metnin içinde kaybolmakta zorlandım.
Yine de yasın, sevginin ve kaybın farklı yüzlerini anlatan etkileyici bir roman olduğunu düşünüyorum. Benim için kusursuz bir okuma olmasa da, özellikle karakter odaklı ve sakin anlatıları seven okurların sevebileceği bir eser.
Bazen bir kitap okudum hayatım değişti deriz ya işte öyle bir şey bu kitap. Ama tabi kitabın kendisi değil hayatı değiştiren bu çok iddialı bir cümle oldu kabulKitabın içerisinde 5 farklı karakterin hayatlarına dahil oluyoruz. Hepsi de bir şekilde arayışta boşlukta. Yolları kütüphaneye düşüyor. Kütüphaneci onlara "Ne arıyorsun" diye soruyor ve istedikleri kitapların yanına ihtiyacı olan kitabı da ekliyor. Her seferinde okuyucular bunu yanlışlıkla mı verdi acaba dese de okudukça kendilerinden birşeyler buluyor ve yollarını çizmeye destek oluyor. Yani anlayacağınız her eve lazım bu türünde bir kütüphaneci tamam tamam her eve olmasın da her kütüphaneye diyeyim. En azından mümkünse ben de bizim kütüphaneye böyle bir görevli istiyorum ama çok özendim kitabı okurken
Bize ışık olacak, iyi gelecek kitaplarla daha çok karşılaşmak umuduyla, okumak isteyenlere tavsiyemdir
Kitaba başlarken açıkçası Osmanlı'nın son dönemine, devlet yapısına, ordusuna ve siyasi olaylarına dair daha yoğun bir içerik bekliyordum. Ancak kitapta beklediğimden çok daha fazla coğrafi gözlem ve seyahat notu ile karşılaştım. Moltke'nin Anadolu'nun büyük bölümünü dolaşmış olması ilginç olsa da, uzun coğrafi tasvirler benim ilgimi tarihî ve siyasi bölümler kadar çekmedi.
Buna rağmen özellikle Kavalalı Mehmet Ali Paşa ile yaşanan savaşları anlattığı bölümler ve II. Mahmut dönemi hakkındaki değerlendirmeleri dikkatimi çekti. Osmanlı ordusunun eksikleri, devlet yapısındaki sorunlar ve dönemin yönetim anlayışına dair gözlemleri oldukça ilginçti. Ancak bazı bölümlerde sanki bütün doğruları önceden kendisi görmüş, söyledikleri yapılmadığı için olaylar bu şekilde sonuçlanmış gibi bir anlatım hissi de aldım. Ne kadar haklı olduğu kadar, o dönemin şartlarında bu önerilerin ne kadar uygulanabilir olduğu da ayrı bir tartışma konusu.
Genel olarak kötü bir kitap olduğunu söyleyemem. Özellikle Osmanlı'nın o dönemine ilgi duyanlar için değerli bilgiler içeriyor. Ancak benim için çok etkileyici bir okuma da olmadı. Bazı bölümlerini ilgiyle okurken, bazı bölümlerde ise ilerlemekte zorlandım. Yine de farklı bir gözden Osmanlı'yı görmek açısından okunmaya değer bir eserdi.
