ÇİĞDEM ARAS
@CARAS81
Kimyager
Doktora
89 okur puanı
Kasım 2024 tarihinde katıldı
ÇİĞDEM ARAS
, bir kitap okudu7/10
5 günde okudu
·Okunma: 01 Haziran 2026 00:00
·2026 36. kitabı
Son zamanlarda okuduğum en iyi kitaplardan biri oldu. Kemal Tahir, işgal altındaki İstanbul’u ve dönemin insan psikolojisini karakterler üzerinden inanılmaz gerçekçi şekilde anlatmış. Kitaptaki hiçbir karakter tamamen iyi ya da kötü değil; herkes korkuları, çıkarları ve vicdanı arasında sıkışmış durumda. Bu da romanı çok gerçek kılıyor.
Belki o döneme duyduğum kişisel ilgiden dolayı da kitap beni ayrıca etkiledi ama sadece tarihsel yönüyle değil, alt metinleriyle de düşündüren bir romandı. Özellikle okurken insan ister istemez kendini sorguluyor: Bugün bizler de birçok konuda konuşuyoruz ama gerçekten elimizi taşın altına koymamız gerektiğinde ne kadar sorumluluk alıyoruz?
Hem dönem anlatımı hem karakter derinliği açısından çok güçlü bulduğum bir kitap oldu. Seri üç kitaptan oluşuyor ve ben hiç ara vermeden ikinci kitaba geçeceğim.
Kitabın ismini çok sevdim, aslında tamamen hayata bakış açısı ve çevrene yaydığın enerji ile ilgili bir isim. Sen şarkı söyle, etrafındakiler mutlu olsun, sen mutsuzsan etrafındakilere ne verebilirsin, ya da hayata hep karamsar bakarsan etrafındaki insanları ne yönde etkilemiş olursun? Peki ya sen nasıl mutlu olacaksın, asıl soru bu değil mi?
Kişisel gelişim kitaplarını sevmeyen ve kolay kolay okumayan biriyim ama yazar kişisel gelişim önerilerini çok akıcı bir şekilde bir romanın içine yerleştirmiş. Romanın ana karakteri Marie hem üç çocuğu hem de hayat ile mücadele etmeye çalışan bir anne olunca insan kitapta kendinden çok şey buluyor.
Günlük yaşama farklı bir bakış açısı ile bakmaya yardımcı olarak küçük hap bilgiler içeren, "hiç böyle düşünmemiştim" ya da “evet ben de bu hatayı yapıyorum” diye düşündüren akıcı bir kişisel gelişim romanı.
Evet değişim bir günde olmuyor ama gerçekten bazen biraz durup düşünmek lazım.? Özellikle de çocuklara karşı kullandığımız dili, her ne kadar biz kötü ya da hatalı olduğunu düşünmesek de, sürekli gözden geçirmeli ve onların bakış açısı ile yeniden değerlendirebilmeliyiz. Günün sonunda senin "ak"niyeti ile söylediğin şeyi onlar" kara" olarak duyabiliyorlar.
Yine de çok net ki insan birilerini yetiştirebilmek için önce kendini yetiştirmeli, birilerini mutlu edebilmek için önce kendini mutlu etmeli...
Unutmamak lazım ki...
Kraliçe arı şarkı söylediğinde arılar dans eder...
1946–2006 yılları arasında yaşamış olan Duygu Asena; gazeteci, yazar ve kadın hakları savunucusudur. 1978–92 yılları arasında Türkiye’de kadın dergiciliği alanındaki en önemli dergilerden biri olan Kadınca’nın yayın yönetmenliğini yapmıştır. Yazıları, kitapları ve ele aldığı konular nedeniyle feminist yazar olarak tanınmıştır.
Kitap; “bu kitabı daha önce neden okumadım?” dediğim kitaplardan biri oldu. Ülkemizde kadının yerini, yaşadıklarını oldukça yalın bir dil ile anlatmış. Özellikle çocukluk döneminde yaşananlar, Türkiye’de yaşayan birçok kadının başından geçen ortak hikâyelerdir. Ailede yaşanan sevgisizlik ya da gösterilmeyen sevgi, yaşanan mahalle baskıları, çocuk/genç demeden yaşanan cinsel tacizler… ve kız çocuklarının birinin karısı ve/veya birinin annesi olarak tanımlanması, bu bilinçle büyütülüp kafalarına bu düşüncenin nakşedilmesi...
Kadının büyüdükten ve iş hayatına atıldıktan sonra yaşadıkları ise ne yazık ki hâlâ devam etmekte; kadınlar ikinci sınıf olarak görülmekte, aynı pozisyonlarda oldukları durumlarda bile erkeklerden çok daha fazla çaba sarf etmektedir. Bununla birlikte omuzlarına yüklenen ev, çocuk gibi diğer sorumluluklar ile de mücadele etmek zorunda kalmaktadır. Karşılaştığı cinsel tacizler ve kendini sürekli korumak zorunda kalması da yine kadınların ayrı bir derdidir.
Benim çok gerçekçi bulduğum ve ne yazık ki okurken oldukça üzüldüğüm bir kitap oldu.
