Yazar:
Meryem Dülger
Yorumlar ve İncelemeler
65. KoğuşEdebiyat
Ömürden giden 40 gün...
Kayıp ama kimisine çok şey de katabilir. Tıpkı Meryem Dülger gibi.
Büyük travma derin yaralar bıraksa da; 40 gün hiç fikri olmayan bir konuda empati yapabilmesini, her ne olursa olsun devam edebilme azmini, kendini fark etmesini ve çok güzel bir deneyim eseri bırakmasını sağlamış.
Hayat neler öğretmiyor ki;
"Aynı sıkıcı grinin başka bir tonuna boyanmış bu yatağın üzerinde incecik bir şilte ve onun üstünde serdiğim, sarı lekeli beyaz bir çarşaf var. Çarşafın üstünde de ben...
Ben ki kırk döşek altında bir bezelye tanesi koysanız gece rahat edemeyen Meryem..."
Meryem, kendi hikâyesi anlattığı kitabına Nazım'ın otobiyografisi ile başlamış. Kalbimi çaldığı ilk an bu oldu. Bir söyleşide;
" Nazım, çünkü insan derdini anlayana daha yakın oluyor." demiş
Arkadaşına "Eğer ilk kez opera izleyeceksen gerçek bir salonda izlemelisin" diyerek gittikleri Ukrayna Lviv'de Meryem'in yaka paça alıkoyulması ile başlıyor herşey. Tıpkı bir film senaryosu gibi.
Sonrası suçunu bilmeden hapishanede geçirdiği bitmek bilmeyen 40 gün...
Meryem'in günlüğü bu kitap. Yaşadıklarını, hissettiklerini o kadar güzel kelimelere dökmüş ki koğuşta onunla aynı havayı soluyor gibi okudum.
Çok yakın bir tarih olması ilgimi daha çok çekti.
"Şu an en son dertlerimden biri yemek oysa ki. Buraya gelene kadar en büyük dertlerimden biri, iyi yerlerde iyi yemekler yemekti oysa ki."
Aynı dili bile konuşmadıkları koğuş arkadaşları Irina ve Jenya ile iletişim çabası, geçmek bilmeyen zaman içinde zihninin karışıklığı, onu sevmediğini düşündüğü kardeşi Onur'un yaptıkları ve yaşadığı şaşkınlıklar ile suçunun araştırılma süreci gibi bir çok detayı tarih tarih, duygu duygu kaleme almış.
"Burası, sırtımdaki tuz çuvallarına rağmen, kafama vura vura kendimi dinlemeyi öğretti bana."
İtiraf edeyim,
Meryem Dülger gibi.
Büyük travma derin yaralar bıraksa da; 40 gün hiç fikri olmayan bir konuda empati yapabilmesini, her ne olursa olsun devam edebilme azmini, kendini fark etmesini ve çok güzel bir deneyim eseri bırakmasını sağlamış.
Hayat neler öğretmiyor ki;
"Aynı sıkıcı grinin başka bir tonuna boyanmış bu yatağın üzerinde incecik bir şilte ve onun üstünde serdiğim, sarı lekeli beyaz bir çarşaf var. Çarşafın üstünde de ben...
Ben ki kırk döşek altında bir bezelye tanesi koysanız gece rahat edemeyen Meryem..."
Meryem, kendi hikâyesi anlattığı kitabına Nazım'ın otobiyografisi ile başlamış. Kalbimi çaldığı ilk an bu oldu. Bir söyleşide;
" Nazım, çünkü insan derdini anlayana daha yakın oluyor." demiş
Arkadaşına "Eğer ilk kez opera izleyeceksen gerçek bir salonda izlemelisin" diyerek gittikleri Ukrayna Lviv'de Meryem'in yaka paça alıkoyulması ile başlıyor herşey. Tıpkı bir film senaryosu gibi.
Sonrası suçunu bilmeden hapishanede geçirdiği bitmek bilmeyen 40 gün...
Meryem'in günlüğü bu kitap. Yaşadıklarını, hissettiklerini o kadar güzel kelimelere dökmüş ki koğuşta onunla aynı havayı soluyor gibi okudum.
Çok yakın bir tarih olması ilgimi daha çok çekti.
"Şu an en son dertlerimden biri yemek oysa ki. Buraya gelene kadar en büyük dertlerimden biri, iyi yerlerde iyi yemekler yemekti oysa ki."
Aynı dili bile konuşmadıkları koğuş arkadaşları Irina ve Jenya ile iletişim çabası, geçmek bilmeyen zaman içinde zihninin karışıklığı, onu sevmediğini düşündüğü kardeşi Onur'un yaptıkları ve yaşadığı şaşkınlıklar ile suçunun araştırılma süreci gibi bir çok detayı tarih tarih, duygu duygu kaleme almış.
"Burası, sırtımdaki tuz çuvallarına rağmen, kafama vura vura kendimi dinlemeyi öğretti bana."
İtiraf edeyim,
Opera için gittiğiniz bir ülkede aniden kollarınızdan tutulup bir hapishaneye atıldığınızı hayal edin! Tüylerinizin diken diken olduğunu biliyorum ama konu tam da bu!
Opera için gittiği Ukraynada tam 40 gün hapis kalan Meryem’in hikayesi. Kırk günü siz de onunla beraber iliklerinize kadar hissedecekseniz. Çünkü ne Meryem neden orda olduğunu biliyor ne de okuyucu. Hissettiğiniz şeylerden en yoğun olanıysa çokça sinir krizi.
Koğuş arkadaşlarınız(!) Irına ve Jenya hiç anlamadığınız bir dilde 7/24 konuşcaklar,hiç anlamadığınız bir dilde televizyon 7/24 açık kalacak,7/24 odanızda sigara içilecek,cam kapanmayacak,soğuk içinize işleyecek,duş alamayacak,yemek yiyemeyecek bütün bunlara neden katlandığınızı öğrenemeyecek ve hepsine ek olarak kafayı yemeyeceksiniz. Kahkahanızı bıraktığınızı duyuyorum ama konu tam da bu!
Meryemle beraber sinirden koğuş parmaklıklarını saydım,aklıma gelen ihtimallerle kendimi boğdum,kitabın sonunu zor getirirken o bunları nasıl yaşadı dedikçe delirdim.
Fakat kitabın kapağını kapattığımda tekrar tekrar emin olduğum bir şey vardı ki hayatımıza aldığımız her insan,selam verecek kadar tanıdıklarımız bile bütün hayatımızı etkileyecek hale gelebiliyor. Hepsine tek tek,özenle bakmalı,hayatımızdan çıkarırken de aynı özenle tamamen silmeliymişiz. Sonsuz güvenmemeyi,kendi sınırlarımız olduğunu gözlerine sokmalıymışız.
Neyi neden yaşadığını öğrenmeye çalışırken aklını kaybetmemek için harika bir savaş veren Meryem’in hikayesi,sonunu öğrendiğinizde,Meryem’i tamamen tanıdığınızda yutkunmanıza engel olacak! Kitaplıklarınızda yer almazsa içimde ukte kalacak kitaplardan oldu. Mutlaka,şans verin
Reklam
