Yorumlar ve İncelemeler
Difenbahya gençler için yazılmış bir roman. Yazar tarihten ilham alarak çok güzel bir kurgu çıkarıyor ortaya. Bilim ve sanatta ilerlemek dışında başka bir görevleri olmayan beş adanın sakinleri, her adanın Ses ve Teknoloji Laboratuvar'larının birbiriyle rekabeti, müzik, enstrümanlar ve daha neler neler...
Adalet kavramını, haksızlığa karşı koymanın önemini, başarı isteği ve hırs arasındaki dengeyi nahif bir anlatımla ve merak uyandırıcı bir kurguyla okuyorsunuz.
Merhabalar değerli kitapseverler bugün sizlere Rabia Yıldız kaleminden Difenbahya adlı kitabı tanıtmak istiyorum. Difenbahya evde yetiştirilen popüler bir iç mekan bitkisidir. Kitabımızın içerisinde öncelikle beş ada yer alıyor bu adaların içerisinde sanat müzik gibi çeşitli eğitimler alıyorlar gençler.Daha sonra ise Atakent'in kurallarına karşı gelen Mercan Adası yüzünden ada sayısı dörde düşüyor. Ahenk adaları, Atakent tarafından yönetiliyordu. Bu adaların içerisinde yer alan laboratuvarların bulunduğu dört ada ise teknoloji ve bilim; ses ve sanat konusunda alanın en iyilerinin yetiştirildiği birimlerdi. Bu laboratuvarlarda seçilen gençler ise sadece belirli bir alanda eğitim alıyorlardı. Billur adasında müdür,değirmen adasında ise büyükanne görev yapıyordu. Kitabımızın devamında bu adalarda eğitim alan gençlerin rekabet edip yarışır iken,eğitim alır iken neler yaşadıklarını ve müdürün oğlu Zer'in arkadaşları ile olan diyaloglarını okuyoruz bu kitabın içerisinde. Farklı bir tarzda kitap arıyor iseniz bu kitabı okuyabilirsiniz. İncecik akıcı güzel bir okudum hatta okur iken keşke filmi olsa izlesem dediğim bir kitap oldu. Yazarımızın kalemine sağlık okuyucusu bol olsun.
Kitap, ilk bakışta sade gibi görünen ama derinlere indikçe insanın iç dünyasını sorgulatan bir hikâye sunuyor. Ana karakterin yaşadığı duygusal gelgitler, geçmişle olan hesaplaşmaları ve kendi benliğini bulma süreci o kadar gerçekçi anlatılmış ki, okurken kendinizi sık sık onun yerine koyuyorsunuz. Özellikle insan ilişkileri, kırılganlıklar ve içsel yalnızlık teması çok güçlü işlenmiş.
Hikâyede aslında en çok dikkatimi çeken şey; görünmeyen yaralar… Dışarıdan her şey normal gibi görünse de insanın içinde kopan fırtınalar o kadar güzel aktarılmış ki bazı sayfalarda durup düşünmek istedim. Kitap boyunca “Ben olsam ne yapardım?” sorusunu defalarca sordum kendime.
Yazar, dili çok akıcı ve sade tutmuş ama bu sadeliğin içinde oldukça yoğun duygular saklı. Abartıya kaçmadan, doğrudan kalbe dokunan bir anlatımı var. Özellikle betimlemeler ve duyguların aktarımı gerçekten çok başarılıydı.
Bu kitap bana şunu hissettirdi:
Bazen insan en çok kendine yabancılaşıyor… ve en zor yolculuk da kendine doğru olan.
Eğer duygusal derinliği olan, düşündüren ve içsel bir yolculuğa çıkaran kitapları seviyorsanız kesinlikle şans vermelisiniz.
Altını çizdiğim bazı alıntılar:
“İnsan bazen en çok sustuğu yerde kaybolur.”
“Geçmiş, unutulmadığında değil… kabullenilmediğinde ağırdır.”
“Kalbim, kendime bile anlatamadığım şeylerle doluydu.”
“Bazı kapılar kapanmaz, sadece içimizde açık kalır.”
DifenbahyaEdebiyat
adalet kavramını, haksızlığa karşı koymanın önemini, başarı isteği ve hırs arasındaki dengeyi nahif bir dille ve merak uyandırıcı bir kurguyla okuyacağınız bir kitap difenbahya.
yazarınız tarihten ilham alarak güzel bir kurgu çıkarmış ortaya ve daha çok gençlerimize hitap ettiğini söyleyebilirim.
bir yanda kurallar, sonsuz kibir ve yarış hırsı diğer yanda sevginin ve emeğin gücü ile karşı karşıya geleceksiniz.
Rabia Yıldız
Difenbahya
Rabia Yıldız
Difenbahya
"DİFENBAHYA"
"Hayat bir dengedir. Ne tek başına eğlence ne de tek başına eğitim aralarında.
Her zaman eğlenirken öğreniriz. Her zaman dengede oluruz, tıpkı hayat gibi."
Difenbahya, adını bir süs bitkisinden alsa da, satır aralarında çok daha fazlasını barındırıyor: suskunluk, bastırılmışlık, görünmeyen şiddet, kadınlık halleri ve toplumun görmezden geldiği duygusal karanlıklar. Difenbahya, bir çiçekten ilhamla büyüyen ama köklerini insanın iç dünyasına salmış derin bir anlatı. İçeride sessizce çürüyen ama dışarıdan bakıldığında sağlıklı gibi görünen bir ruhun anatomisi...
Tarihin tozlu sayfaları bazen sadece geçmişi değil, geleceği de fısıldar. Modernliğin eşiğinde, kadim seslerin ve unutturulmuş bilgilerin yankılandığı bir hayal coğrafyası: Atakent. Lale Devri’yle başlayan medeniyet krizi, bu romanın merkezinde yankılanan büyük bir çöküşün habercisi. Ama aynı zamanda bir dirilişin de...
İlk bakışta bir ütopya, ikinci bakışta ise derin bir alegori olan bu kitap, bizleri sıradan bir anlatının çok ötesine taşıyor. Çünkü burada söz konusu olan sadece adalar değil; bilimin, sanatın ve insan ruhunun sınandığı deneysel laboratuvarlar...
Atakent’in medeniyet sancısına çare arayan bilge kişiler, çareyi beş adada kurulan laboratuvarlarda bulur. Her ada bir başka ihtiyaca karşılık gelir: bilim, sanat, ses, duyum, hafıza... Fakat bu adaların kapıları herkese açık değildir. Özellikle Billur Adası, diğerlerinden ayrılır. Çünkü buradaki Ses Laboratuvarı, yalnızca fiziksel titreşimlerle değil, aynı zamanda toplumsal ve bireysel frekanslarla da ilgilenir.
Billur Adası'nın koyduğu soyaçekim ve duyum eşiği kuralları, bilimle biyolojiyi, gelenekle sezgiyi kesiştirir. Bu kurallar, geçmişin suskunluklarını ve bugünün duyamadıklarını gün yüzüne çıkarır. Özellikle “duyum eşiği” kuralı,
Kitaptan sürprizi bozan şeyler vermek yerine bana hissettirdiklerinden bahsetmek istiyorum Bir yanda katı kurallar, sonsuz kibir ve yarış hırsı diğer yanda sevginin ve emeğin gücü karşı karşıya diyebilirim. Ve sonunda Difenbahya çiçeğiyle gelen son.. Difenbahya çiçeği bulunduğu ortamın havasını temizlerken, onunla temas halinde ise hava yolunda oluşan tıkanıklığa sebep olabiliyor. Nasıl tezat ama? Demek ki neymiş her canlının hassas noktasına dokunulduğunda beklenmedik tepki verebiliyormuş Bir diğer yandan ise ‘Kral çıplak’ hikayesine gönderme yaparcasına gelişen olaylar; gelin hatırlayalım : Kralın kibre kapılması, bir dolandırıcının bu kibirden faydalanması, yanındakilerin görevi olmasına rağmen onu uyarmamaları, halkın tüm gerçeği görmesine rağmen susması ve dünyadaki en saf canlılar olan çocukların her şeyi açık bir şekilde söylemesi. Halk kandırılabilir, yardımcılar kandırılabilir, kral bile kandırılabilir ama bir çocuk kolay kolay kandırılamaz. Konu her ne olursa olsun bir yerlerde kandırılmamış ve kralın çıplak olduğunu söyleyen bir çocuk vardır. Cılız bir sesle de olsa kral çıplak diye bir ses duyuyorsanız durup bir düşünmekte yarar var
Reklam
