Dilsiz Mavi
Emine DumanYazar:
Emine Duman
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Dilsiz Mavi/Emine DumanEdebiyat
Her edebiyat eserinin bir rengi, kokusu ya da tadı olduğuna inanırım. Okuduğumuz her şiir, öykü ya da roman, her yazınsal ürün bizde sinestezik bir etki bırakır. Dilsiz Mavi bir tat olsaydı “portakal” derdim. Tatlı, sulu, mayhoşluğu yok kadar az… Bir koku olsaydı elbette “deniz” derdim. Çiçeksi bir parfüm gibi biraz durup gitmeyen, yaz kış esenlik veren...
Yalın, dolambaçsız, yüzyılın kaotik dilinden uzak bir üslupla kaleme alınmış yirmi bir güzel öykü…
Kurşuni, mürdüm, şeftali, gümüş, yeşil ve şeker pembesi renginde,
boza, akide şekeri ve çağla tadındaki bu güzel seçkide insana dair farklı var olma hallerini izledim. Yaşam algımızdaki baskın olumsuzluğa direnerek iyimser finalleri çoğaltmayı tercih etmiş Emine Duman. Belki de bu yüzden daha tercih edilesi bir öykü kitabı benim için. İnsanın iyiyi ve güzeli de bilme, deneyimleme ihtiyacına cevap veren türden. Mavinin dilsizliği sonsuzluğundan, enginliğinden olsa gerek. Hayatı yalnızca yatay düzlemde yaşamaktan sıkılmış ve dikey enerji ile temasa geçmiş her insanın geçip karşısına baktığı bilge bir dinleyici mavi. Bu yüzden yalnızca ismi için bile okurdum bu kitabı.
(Şair yazar Derya Cesur’un yorumu)
#dilsizmavi #emineduman #dorlionyayınları
Güneşli bir günün sabahı, haziran. Az önce Kalbimdeki Emanet adlı öyküyü de okuyup, kapattım Dilsiz Mavi’yi. Kitaplığa kaldıracağım, sonra bendeki nüshayı kim okuyacak, tarihler onun için bir şey ifade edecek mi, kim bilir? Emine Duman’ın imzaladığı tarihin altına (12 Aralık 2020) bugünün tarihini attım, O Ankara’da imzalamış, ben Çorlu’da okudum. Okurken, pek çokları gibi notlar yazıyorum defterlere, soru işaretleri oluyor, ünlemler. ‘Araştır’ yazıp altını çiziyorum mesela. Kitaplarda karşılaştığım şarkıları mutlaka dinliyor, yazarların önerdiği kitapları, buluyor zaman içerisinde okumaya çalışıyorum. Neden önermiş, dinlerken, okurken ne hissetmiş? Velhasıl bir cümlenin ucundan tutunca işin nereye kadar gideceği belli olmuyor.
Mesela Refika Salim ve Mesude Kadıoğlu’nun da peşine düştüm! Hayali karakterler olduklarını anladım sonra, etrafımızda birilerine benzettiğimiz hayali karakterlerimiz de olmasa, onları da öykülerde konuşturmasak ne yapardık bilmem?
5 Nisan 2021 Pazartesi başlığı ile açmışım Dilsiz Mavi’nin ilk sayfasını, 137 sayfalık bir kitabı okumak için aradan bayağı bir süre geçmiş değil mi? Öykü kitaplarını roman okur gibi okuyamıyorum, öykü öykü, günde bir öykü, bazen haftada bir öykü. Dolayısıyla kitap sürekli elimin altında oluyor. Bazen masanın üzerinde bekliyor beni, bazen de sırt çantamın karmaşasında uzun seyahatlere çıkıyoruz. Bir öykü Gelibolu’da, diğeri Edirne’de haydi bakalım tekrar Çorlu’dayız. Duvarlar adlı öyküyü Sazlıdere’de salaş bir balık lokantasında kaşla göz arasında okuyuverdim, kaldığım yeri unutmayayım diye Zehirli Miras’ın olduğu sayfanın köşesini kıvırmıştım.
Şeker bulduğu gömüyle Sarı Nusret’le gitseydi. Bayram kadar üzülürdüm herhalde, yazmışım deftere.
Ya Suna ablanın başına gelenler?
Ah be Necmi!
Şampiyon Necmi!
Donu şeker
Kitabın ilk öyküsü Elfida Nine'yi okuyunca bir hakikat tadıyla karşılaşıyorsunuz. Ülkemizdeki, bir zamanlar var olmuş hâlâ da var olan o geleneksel komşuluk ilişkileri, o insanımızın candanlık ve kıymetbilirliği, içtenlik ve hatırnazlığı bir bir gözlerinizin önünde canlanıyor âdeta. Öykünün içerisinde hiç kaybolmuyorsunuz. Sanki coşkuyla akan bir nehir, ruhunuzla birlikte sizi içine alıyor, uçsuz bucaksız bir anlam denizine doğru sürüklüyor.
Kısa kısa, yüreğe dokunur, gözleri doldurur öykülerle bezeli bir kitap. Sindire sindire de okunulası, bir avazda da bitirilesi...
Her hikaye etkileyiciydi ama kitabın kapağını kapatırken, okunulan son öykü olmasının da etkisi büyüktür ama "Yörük Mustafa hırsız değildir, o bir iftiraya canını feda etmiştir" diye üzülürken buldum kendimi. 
Dilsiz Mavi Emine Duman
Dilsiz Mavi Emine Duman
