Yazarımıza göre, geçmişten günümüze kadar var olan kesin bir gerçek varsa siyahilerin gözlerini ve kulaklarını gerçeklere kapatılmaya zorlanması ve gerçekten susturulmaya çalışılmalarıdır. Debbie tucker green’a göre onlar toplumda seslerini yükseltemiyorlar. Oyun siyah topluluğun tarihsel olarak günümüze kadar sistematik olarak susturulmasına mecazi olarak verilen veya sembolik olarak atıfta bulunan bir referanstır. Herkes tarafında açıkça bilinen bir şey varsa o da; Siyahiler kültürel, politik ve ekonomik olarak suçlanıldıklarını ve çoğunluk tarafından susturulduklarını biliyoruz. Onlar tüm yaşamları boyunca ezildiler,bastırıldılar, insanlıktan çıkarıldılar. Bu sadece eski nesil için geçerli değil, günümüzde bile ABD ve İngiltere gibi ülkelerde yaşayan günümüz siyahileri için de geçerlidir. Örnek verecek olursa, bir devlet kurumunda işe alınmak için bekleyen ten rengi siyah olan bir gencin ile ten rengi beyaz olan bir genç aynı kriterlere sahip olsa da, beyazların kendilerini üstün görme fikri, toplumun beynine işlenmesinden kaynaklı olarak beyaz olan genç daha avantajlı oluyor. Bu da ne yazık ki ırkçılığın kurumsallaştırıldığını gösteriyor. Siyah seslerin yaşamın farklı alanlarında yeterince temsil edilmediğini görüyoruz ve yazar tarafından bilinçli olarak sessizleştirilmiş siyah insanların seslerine atıfta bulunmak için yazılmış bir eser bu. Yani bu, yazarın atıfta bulunmak için ürettiği bu eser farklı bir metaforik yaklaşımdır ve bu rasyonel protestoyla ilgilidir,çünkü son zamanlarda siyah insanlar beyaz üstünlüğüne veya marjinalleşmeye karşı tepki gösterseler de pasif protestocu olmaktan öteye gidemediler. Ve yazarında bu eseri yazmasının asıl sebebi ırçkı güçlere karşı ırksal bir protesto yapmak ve oyunda siyahileri işleyerek onları daha da aktif hale