Yazar:
Ferdi Pekdemir
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Framor
Framor
Hargemon’un eteklerinde cadıların tüm ihtiyaçlarını karşılayacağı bitki örtüsü ve orman vardı. Buradaki her şey cadılar için hayati öneme sahipti. Yapacakları iksirler, büyüler ve yaşam malzemelerini onlara bu dağın eteğindeki zenginlikler sunuyordu. Bu yüzden sürekli olarak Hargemon’un kasvetli bağrından dışarı çıkıp güneşe maruz kalmadan dağın eteklerine gidip gelmeliydiler. Fakat dışarda hüküm süren bulutsuz gökyüzü ve kavurucu güneş cadıların canına okuyordu. Hargemon uzun zamandır gölgeye, serinliğe ve yağmura hasret yaşıyordu. Bu sebeple cadılar Hargemon’un kalbine sıkışıp kalmış ölümün gelip onları bulmasını beklemeye mahkum olmuşlardı. Hikayenin baş kahramanlarından olan Essela bu durumu değiştirmek için arayış içine girecekti ve her şey ondan sonra başlayacaktı.Hikaye-Öykü
Fantastik bir dünya1000k
Bir şeyi gerçekten isterseniz uğruna ne feda edebilirsiniz?
Framor şehrinin kurucusu olan Legov Framor, Belenorth Kralı Azhul ile savaşır ve kazanır. Savaştan sonra Azhul’un kızı İvory’i bulur ve ona sahip çıkar. Kral Framor’un iki oğlu vardır, Valco ve Durin.
İvory’i çocuklarından ayırmaz onları sevdiği gibi sever ve büyütür. İvory büyüdükçe gerçekleri öğrenir. Babasını nasıl kaybettiğini buraya nasıl geldiğini… İlerleyen zamanlarda İvory ile Durin aşık olur ve evlenirler. Ama erkek çocukları olmaz.
Valco’nun iki erkek çocuğu olunca Durin ve İvory hırs yapar. Ve erkek çocuk için her şeyi göze alan İvory’nin yolu Hargemon Dağı’nda yaşayan cadı Essela ile kesişir. Bundan sonra olaylar çok farklı bir boyuta taşınır.
Okurken heyecanınızı hiç kaybetmeyeceğiniz bir fantastik kitap kesinlikle okumanızı tavsiye ederim. Ferdi Pekdemir 
Ferdi
Tepe boyunca sıralanmış kayaların arasında yol almaya devam ettiler. İlerledikçe adımlarının çıkardığı gürültülü ıssız tepedeki kargaları oradan oraya uçuruyordu. Onlar tepeye doğru ilerleyerek yükselirken dolunay da onlarla birlikte tepeye doğru tırmanıyordu. Ardında bıraktıkları bataklık ve orman gittikçe küçülüyordu. Kara pançelerin uluyuşları ve orman canlılarının birbirine karışan sesleri eşliğinde tırmanmaya devam ettiler. Ay ışığı onların yolunu aydınlatıyordu. Biraz daha devam ettikten sonra ayaklarının altındaki zeminin düzleştiğini ve tepedeki, yarısı kırılmış, aldığı hasarları her yerinden belli olan o büyük ağacı görebiliyorlardı. Tırmanışlarının verdiği yorgunluğu atmak için ağaca varmadan kısa bir süre soluklandılar. Ardından ağaca doğru giden düzlükte ilerlediler. Sisler, ışığı altında aydınlandıkça heybetli, kara ve yarısı yanmış olan Ejderha Kanı Ağacı korkunç görüntüsüyle karşılarında
beliriyordu.
