Nə qədər oxuduğun, nə qədər tənqidi yazı, hermenvtikanın dərinliyinə varmağın əsas deyil…
Bir romanı, bir hekayəni, bir şeiri təhlil edəndə, yaxud haqqında müəyyən şərhlər verərək söhbət açanda mütləq özündən bir damla ora qatırsan. Bunun səbəbi isə çox bəsitdir. Sən elə oxuduqlarında özünü görürsən. Özündən nələrisə görmək istəyirsən. Bəlkə, də elə oradakı sənin özünsən.
Bax elə bir nəsnəni anlamğın özünü anlamağına dəlalət edir. Orada nə görürsən? Nədi səni incidən? Qorxuların? Arzuların? Ya?
Könül elçisi - könlüm harada elçidir? Bu diyarda, o diyarda?
Ya bu könül göyərçinidir, uçur-uçur, qonmur, elə hey uçur…
O başda keçmişin, ailən, doğmaların…
Bu başda istəklərin, arzuların, xəyalların - gələcəyin…
Oruc bəy çox çalışdı, çox mücadilə verdi öz içi ilə, amma alınmadı, oğluna məktub yazdı “səni hamıdan çox sevən atan” deyə ona xitab etdi, amma içindəki keçmişi, doğmalarını bir kənara ata bilmədi.
Oğlu məktubu oxudu. Atası çoxdan dünyada yox idi.
Bəs bu könül hansı könül idi? Həqiqətən, öz yalnızlığı ilə səfarətin içində itib-batan bu böyük ürəkli, xəyalları olan bir adam idi, yoxsa bizim bilmədiyimiz kimsə idi?
Həmişə oxuaynda “yekə bit yalnızlıq” ifadəsi başımda pərvaz edir. Elə bilirəm mənim özüməm Oruc bəy Bayat. Ya bu Səfəvilərin əcdadları ilə mənim əcadalarım çox yaxındı. Şəcərəyə baxdım, babamdan sordum, cavabı şübhələrimə əsas verdi.
Di gəl, nə qədər oxuyursan, oxu, həmişə özünü görəcəksən, hər yerdə.