Rabia Mine'nin şiir kitabı. Önce kitapla ilgili bir iki şey söyleyeyim, sonra da Rabia Mine üzerine bir şeyler yazmak istiyorum. Külden bence güzel bir şiir kitabı. Şimdi ben Cemal Süreya, Edip Cansever(bunun bir cildini okudum sanırım sadece, 2 cilt tüm şiirleri), Özdemir Asaf, Turgut Uyar ve Orhan Veli'nin tüm şiirlerini okudum. Beğendiğim şiirler de oldu beğenmediklerim de, tabii anlamadıklarım da vardır. Bunu sevdiğim bir sahaf abime söyleyip de ''Ben bu adamların şiirlerinin yüzde 30'unu anlayıp sevmişimdir, beğenmişimdir en fazla.'' dediğimde o da bana ''Sevdiğin müzisyenin bütün şarkılarını nmı aynı şekilde svip dinliyorsun?'' benzeri bir şey dedi ki çok haklı. Hatta zaten bana göre bir şiir kitabının 3'te birini beğeniyor, içselleştiriyorsanız bu fazlasıyla yeterlidir.
Yanlış saymadıysam 80 tane şiir var kitapta. Aşağıdaki 14 şiiri ben çok beğendim, beğendim değil, çok beğendim.
Lain
Nekrofil-m
Mevlana'ya Nazire
Yakarı
Ahir Zaman
Dağılabilirsiniz
Yurdum Erkeğine Nazire
Leş
Kadınız
Hatırlamaya Dair
Çocuk Duası
Soma'ya
Haydarpaşa'ya
Yolcu
Kitabın başlarındaki şiirler biraz daha kişisel meseleler gibi sanki,50'li sayfalar kadını merkeze almış, kapanış ise pek çoğumuzun öfkeli, kırgın olduğu konulara ilişkin. Berkin elvan ya da soma gibi mesela. Bazı kelimeleri sık kullanmış kitap boyunca. Keza dilimize yeni eski kelimelerle yabancı dilden dilimize geçen ve kullanımı -yanlış biliyor olabilirim- pek de eski olmayan kelimeler iç içe ki bu çok sevdiğim bir şey değil aslında şiirde. Fakat kadının anlatımı güzel, yazıda da güzel, şiirde de güzel. Bir romanı bile derinlemesine irdeleyebilecek yetkinlikte görmezken kendimi şiir kitabında bunu yapmaya çalışmam haliyle sakil durur. O sebeple kitapla ilgili söyleyeceklerimi burada bitirip Rabia Mine için bir iki şey