Yazar:
Maurice Maeterlinck
Tahmini Okuma Süresi:
1 sa. 49 dk.
Sayfa Sayısı:
64
Basım Tarihi:
Ocak 2016
İlk Yayın Tarihi:
1908
Yayınevi:
Form Bilişim
Orijinal Adı:
L'Oiseau bleu
ISBN:
9786059300056
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
"Ama yaşam çoğu zaman güzel sırlarla doludur ve onları mahvetmek yerine bu gizemlere saygı duymamız gerekir."
Yoksul bir oduncunun çocukları olan Tyltyl ve Mytyl kardeşlerin,bir sebepten ötürü mavi kuş arayışını anlatıyor kitap.Uykuya daldıklarını düşündükleri anda biran da peri dünyasına göz açarlar.Bu macerada onlara eşlik eden insan suretinde; köpek Tylô,kedi Tylette,şeker,ekmek,su,ışık,ateş ve evdeki diğer eşyalar da eşlik ediyor.Çocuk kitabı gibi düşünülsede yetişkin okurlardan okumalı diye düşünüyorum.İki küçük çocuğun mutluluk arayışı ve sondaki sürpriz
Başkalarına güvenenlerin ihanete uğraması kaçınılmazdır.En iyisi sessiz kalıp hainliği kendi başına yapmak."
Bir çocuğa dünyadaki tüm bilgeliği aktarmak sadece bir dakika sürer ama onu anlamaya bir ömür yetmez çünkü kendi deneyimlerimiz bizim tek ışığımızdır."
Kitap, iki küçük çocuğun bir maceraya atılarak mutluluğu aramasını konu alıyor. İki kardeş, hasta bir komşu çocuğunu iyileştirmek için mavi kuşu aramaya çıkıyorlar; bu arayış aslında insanın huzur ve güzellik peşindeki koşusunu simgeliyor. Yolculuğun sonunda kuşun kendi evlerinde, yanı başlarında olduğunu fark ediyorlar. Bu durum, mutluluğun dışarıda ya da uzakta değil; insanın kendi yuvasında ve elindekilerde saklı olduğu fikrini güzel vurguluyor. İnsanın bazen en çok aradığı şeyi gözünün önünde olduğu hâlde fark edememesi içimi burktu biraz. Kitap bana mutluluğun, öyle ulaşılması gereken büyük, devasa bir hedeften ziyade, sadece kafamızı çevirip fark etmemiz gereken bir değer olduğunu hissettirdi.
Eserde ekmek, şeker, ateş, su, ışık, kedi ve köpek birer ruha bürünerek dile geliyor. Bir fabl gibi kendi aralarında konuşup çekişmelerini okumak çok keyifliydi. Ekmek, üzerinde Türk kaftanıyla boy gösteriyor. Yazarın ekmeğe bu kıyafeti seçmesi bana ilginç geldi; acaba bizim kültürümüzde ekmeğe verilen önemi biliyordu da bilinçli bir motif mi yapmak istedi, bilmiyorum. Şeker ise suya aşık olduğu için günden güne eriyip bitiyor ama o tatlı canıyla çocuklara parmaklarından koparıp ikram etmekten de geri durmuyor. Ateş ve Su arasında zaten ezeli bir gerginlik var. Kedi, Gece ile eskiden beri o gizemli dostluğunu sürdürürken, sadık ve korumacı köpekle de sürekli bir kavga halindeler.
Kitabın gerçekten çok tatlı, insanı içine çeken bir dili var. Gece, Anılar Diyarı ve Gelecek Krallığı gibi büyülü mekânlar aracılığıyla ölüm, gizem, zaman ve hafıza gibi soyut kavramlar güzel somutlaştırılmış. En çok da derin meselelerin, iki çocuğun saf, abartısız konuşmaları ve onların çocuksu algıları üzerinden yansıtılmasını sevdim. Bu sayede kitap ölüm gibi ağır konulara değinse bile asla
Çocuk edebiyatından bir kitap Mavi Kuş ama bence 10 yaş ve üzeri çocukların okuması gerekiyor. İçinde çok soyut kavramlar var, ölümü, ölenleri anlatış şekli çocuklarda soru işareti yaratabilir. Evet bazı noktaları çok etkileyici ancak Küçük Prens gibi bir kitap beklemeyin derim. İyi okumalar.
Nobel ödüllü yazar Maurice Maeterlinck'in eseri Mavi Kuş bir oduncunun 2 çocuğu olan Mytyl ve Tyltyl'ın bir Noel akşamı yataklarında uyurken Mavi Kuş'u aramak için yola çıkmalarına sebep olacak bazı olayları anlatıyor. Bu macera boyunca Mavi Kuş'u ararken yanlarına pek çok eşyayı ve kedi, köpeklerini de alarak hareket eden çocuklara yanlarında götürdüğü şeyler destek mi olacak köstek mi?
Sembolizme boğulduğumuz bu kitapta yazar her nesneyi (ekmek, su, ateş, zaman, ışık, ağaç...) ve her hayvanı (kedi, köpek, domuz, boğa...) belli bir mantık çerçevesinde bize aktarıyor. Yine de hain ve bencil tip için kediyi seçmesinden çok hoşlanamadım. Çünkü kediler benim en sevdiğim karakterlerdir.
Aslında Mavi Kuş'u değil mutluluğu arayan bu iki çocuk üzerinden bir yoksulluk güzellemesi de yapılıyor. Zenginliğin büyük ışığında gözleri ağrırken yoksulluğun loş ışığında rahatlıyorlar. Zengin komşularının hayatına uzaktan bakarak mutlu oluyorlar. Bu durum onları kitaba göre iyi kalpli çocuklar yapıyor. Bir noktada mezarlıktan çıkacak ölüleri görmeye giden çocuklar ölüm diye bir şey olmadığını, her şeyin değişime uğradığını görüyorlar. Yapraklar dökülünce meyveye dönüşür, tırtıl yok olmaz artık kelebektir deniyor.
"Ölüler yok! Ölüler yok!" diyerek seviniyorlar. (syf.114)
Bu da açık bir reenkarnasyon vurgusu.
Kitabın bir çocuk kitabı olduğunu düşünmüyorum. Her yaştan okura hitap ediyor. Özellikle küçük yaştaki çocuklar için uygun olmayan kısımlar içeriyor. Yazarın da bunu bir çocuk kitabı olması düşüncesi ile yazdığını sanmıyorum.
Kitabı keyif alarak okudum ve elimdeki yayınevi (Karbon Kitap) kapak görseli olarak kitabın 1920 baskısında kullanılan açılış görselini kullanmış. Bu da çok güzel bir detay.
Yazarı nobel ödüllü, kitap çocuk kitabı. Ancak çok beğendim kitabı ve güzel bir okuma deneyimi oldu benim için. Bir öğretisi bir felsefesi var kitabın. Sizi erdemli bir yaşam ve ahlakî bir temeli olan yolculuğa çıkarıyor kitap. Yol arkadaşlarınız görünürde ekmek, su yada ışık olsada aslında sizi siz yapacak değerleriniz.
Küçük ya da büyük olsan, bu kitabı okumaya değer!
Yaşadığımız hayattaki zorlukları, problemleri, engelleri çekerken, asıl bizi çevreleyen mutluluğu görmeyi unutuyoruz. Çünkü mutluluk aslında çok basit bir şey değil mi? Sıcak bir evimiz, masadaki lezzetli yemekler, yanında olan sevdiğimiz insanlar, yaşadığımız her gün her şey birer bir mutluluktur…Ama nasıl olsa bazen onu görmeye unutuyoruz, kendimizi karanlık tarafa, kara düşüncelere kaptırıp mutsuz oluyoruz. Yoksa ne demiş yazar: “Mutlu olmak, insanın öğrenmesi gereken en büyük ve en zor derstir”. Hala o dersi öğrenmedik değil mi? Hayat boyunca asıl dersimiz budur - her şeye rağmen mutlu olmak.
Unutmayın: “…bitmek bilmeyen güçlüklere katlanıp bir çok acımasız hayal kırıklığına uğradıktan sonra nihayet aklımızla kalbimizin daima kolayca ulaşabileceği sade ve mükemmel zevkleri takdir ederek mutlu olmayı öğreneceğiz…”
Ve şunu eklemek isterim ki, kaç yaşında okursanız fark etmeksizin çocuk hikayeleri okumak çok önemli, bize hayal kurmaya ve mucizelere inanmaya hatırlatıyor.
Hayat bir kere ele geçen büyük bir şanstır.Tercih senin.Edebiyat
Tytle ve myttle isimli iki fakir cocugun rüyalarında yaşadıkları ve deneyimledikleri mutluluğu bulma ve hayatı anlamlandırma ve gerçekleri görme çabasını anlatan muhteşem bir hikaye.Mutlulugun aslında yanibasimizda olduğu,zaman,ölüm kavramlarının bir yanılsama olduğunun ustaca işlendiği, hayatın zıtlıklarla değerli olduğu,ölüm kavraminin bir yokolus olmadığıni anlatan çok tatlı bir kitap olmuş...
Kitabı yazarı nobel ödüllü diyince almak istedim. Çocuk kitabı olduğunu görünce ilk başta mirin kırın ettim aslında ama okumaya devam ettikçe ne kadar anlamlı ve hayalgücünün sınırlarını zorlayan bir kitap olduğunun farkına vardım.Bir çocuk için oldukça ağır bir kitap olmuş ama biz yetişkinlere yetinmenin, çevremizdeki varlıkların, mutluluğun değerinin ne kadar önemli olduğunu hatırlatıyor.Degerini bilmek gereken şeyleri tekrar hatırlattı bana... Kitaplar zaten bu iş için değil mi?
Yazarın adını, bu kitabı nerden edindiğime dair hiçbir fikrim yok. Bu durum bende alışkanlık oldu zaten. Kitap ismi gördüğüm anda kaydedip, param olduğu dakika alıp okumak. Neyse girizgahı uzatmanın alemi yok. Kitabın kahramanlarının iki küçük çocuk olmasından da anlaşılacağı gibi masal diyarındaymışçasına bir konu anlatılıyor. ''Mutluluk Arayışının'' masal diliyle anlatılması da denebilir. İki çocuğun bir gece uyanıp kendilerini bambaşka bir alemde bulması, etraflarındaki Şeylerin ve Elementlerin insan haline bürünüp onlara eşlik etmesi ve buna benzer pek çok şey anlatılıyor. Genele bakıldığında çocuk kitabı gibi görünse de vermek istediği mesaj bakımından yetişkinlerin de okuması gerektiği kanısındayım.
Mutluluğu dışarda ve uzakta aramamak gerektiğini, aksine içimizde ve yanımızda bulabileceğimiz mesajını çok hoş bir şekilde işlemiş Maeterlinck bu masal/romanda.
Yazar Hakkında
Maurice MaeterlinckYazar · 18 kitap
1862 yılında Belçika’nın Gent şehrinde dünyaya gelen Maurice Polydore Marie Bernard Maeterlinck, edebiyatta sembolizm akımının önde gelen temsilcilerinden biridir. Eserlerini Fransızca olarak kaleme alan Belçikalı yazar, babasının isteği üzerine hukuk eğitimi aldığı yıllarda yazı yazmaya başladı. Eğitimini tamamladıktan sonra Paris’e giderek sembolist yazarlarla arkadaşlık kurdu. Özellikle Villiers de l’Isle-Adam ile dostluğunun, eserleri üzerinde belirleyici bir etkisi oldu.
1889 yılında Prenses Maleine isimli ilk tiyatro oyununun yayımlanmasıyla birlikte meşhur olan Maeterlinck, takip eden senelerde hayatın anlamı, mutluluğun kökeni ve ölüm temalarına odaklanan pek çok tiyatro oyunu ve deneme kaleme aldı. Bu eserlerin belki de en meşhuru sayılan ve daha sonra çeşitli sinema uyarlamaları da yapılan Mavi Kuş’u, 1908 yılında yayımlandı. 1911’de Nobel Edebiyat Ödülü’ne layık görüldükten sonra, 1932 yılında da kendisine Belçika kralı I. Albert tarafından kontluk unvanı bahşedilen Maurice Maeterlinck, İkinci Dünya Savaşı yıllarında bir müddet Amerika Birleşik Devletleri’nde yaşadı. Savaşın ardından dönüğü Fransa’nın Nice şehrinde 6 Mayıs 1949 tarihinde hayata veda etti.
