Nərmin İlxan – ‘May Yağışları’
Kitab gənc yaşlarında etdiyi bir səhv ucbatından atası tərəfindən rədd edilən, ailəsi tərəfindən evdən qovulan Aynur adlı xanımın həyatından bəhs edir. Kitabda hadisələr hal-hazırkı zamanda baş versə də, keçmişin izləri hər səhifədə öz yerini tapır. Hal-hazırda bir holdinqdə memar işləyən Aynur, öz ayaqları üzərində necə durmasından, keçmişindəki travmalarından, etdiyi səhvlərin onu haralara gətirdiyindən danışır. Kitabın digər baş obrazı olan Emin və Aynur arasında adını qoya bilmədiyimiz bir münasibət var. Nə tam olaraq sevgi, nə də tam olaraq dostluq – kitab boyu bu iki münasibətin qarışığını oxuyuruq.
Kitab çox axıcı, sürətli idi. Bundan əlavə, yazıçı obrazların hisslərini, keçirdikləri duyğuları – yəni onların kədərini, sevincini, gülüşlərini, bir sözlə, hər halını oxucuya ətraflı şəkildə çatdıra bilib. Buna baxmayaraq, kitab ilk başlarda mənə bir az sıxıcı gəlirdi. Yazıçı obrazın hər anını – evə girib işığı yandırmasından tutmuş, kofeni şkafdan götürüb üzərinə su əlavə etməyinə qədər – addım-addım təsvir edib. Bu uzun, detallı təsvirlər bir az yorucu gəldi. Elə düşündüm, yəqin sonralar düzələr, amma demək olar ki, kitabın çox hissəsi bu tərzdə idi.
Kitabın ritmi bir nöqtədə dayanmır. Anidən elə bir hadisə baş verir ki, kitabı daha yaxın oxuyursan. Sonra baxırsan, həyəcan düşür, təzədən sakitləşir. Yəni ritm düşür-qalxır, düşür-qalxır. Bu da əsəri oxumağı həm rahat, həm bir az çaşdırıcı edir.
Yazıçı keçmişlə bu günü paralel şəkildə verir. Aynur travmalarına qayıdır, ailəsi tərəfindən necə qovulduğunu, atasının onu necə rədd etdiyini, keçmişdə baş verənləri xatırlayır. Mənə görə keçmişin izləri, xatirələr daha maraqlı idi – çünki görmək istəyirsən ki, nə baş verib? Nə olub da bu gün bu yerdəyik?
Yazıçının ədəbiyyatına söz