- Hadi aslanlarım, biraz daha gayret, az kalmış. Çocuk büyük bir iş yapmanın keyfiyle bağırdı:
- Tamam, düzeldi.
...
Çocuğun gittiğini gören ustabaşı Sinan'a yaklaştı:
- Affedersin efendim, minarede eğrilik falan göremedim. Bir çocuğun sözü ile niye bunca meşgul oldu ki?
Koca Mimar, gülümseyerek sakalını sıvazladı:
- Ustabaşı! Biz öyle bir hakikate iman etmişiz ki değil minarenin eğrisine bile tahammül edemeyiz. Hele lafın eğrisine hiç tahammül edemeyiz. Dedikodu ocak söndürür. Eğer biz o minareyi çocuğun yanında düzeltir gibi yapmasaydık, o çocuk gördüğü herkese minarenin eğri olduğunu söylerdi. Kulaktan kulağa "minare eğri" lafı dolaşırdı. Belki de daha cami açılmadan adı "Eğri Minareli Cami" olurdu. Biz böyle yapmakla bu lakabının önüne geçtik.
(Kitabın İçinden)
Halis Alçın
