Eserde namazda huşunun öneminden, tevazu ve kibirden , namazda huşu'nun ne kadar önemli birşey olduğu namazların tadını alabilmenin yolunun huşu'dan geçtiğinden, Namazlarımızı zayi etmemek adına namazları kılıp aradan çıksın mantığıyla görmemeyi, okuduğumuz sure, dua ve tesbihatların anlamlarını öğrenip namazda okuduklarımızın anlamlarını düşünerek huşuyu elde edebileceğimizi anlatıyor.

Din

Namazda Huşuİmam İbni Recep el-Hanbeli · Beyaz Karınca Yayınları · 201140 okunma

Yazar Hakkında

İmam İbni Recep el-HanbeliYazar · 25 kitap

Güvenilir hüccet muhaddis Zeynüddin Ebu-l Ferec Abdurrahman b. Şihabüddin Ahmet b. Recep el-Hanbelî el- Bağdadî. Rebiülevvel ayı, 736 hicri yılında Bağdat'ta doğdu. Daha sonra Şam'da ikamet etti. 744 h. yılında babası (rh.a) ile birlikte Bağdat'tan Şam'a gitti. Orada Muhammed b. İsmail b. İbrahim b. el-Habbaz, İbrahim b. Davut el-Attâr ve diğer bazı alimlerden ders aldı. 795 yılının recep ayında vefat etmiştir. İlim ve takva ehli arasında yetişti. Dedesi Recep hadis ve kıraat alimi idi. Babus sağir kabristanlığından şeyh Ebul Ferec Abdul vahid bin Muhammed Şirazi’nin yakınına defnedildi. Mısır'da ise Sadrüddin Ebi-l Feth el-Meydumî ve Ebul Harem el-Kalansî ve diğer bazı alimlerden de ders aldı. İlim tahsilini o kadar ilerletti ki, hadis ilmini isim isim ricalleri, remz ve şahsiyetleriyle beraber bütün detaylarına kadar öğrendi. Öyle ki, asrının zâhid ve muttaki bir alimi oldu. Hatta Şam'da Hanbelî fıkhının ortaya çıkışına ve yayılmasına büyük katkısı oldu. İlimde Yetişmesi, Asrı ve Özellikleri İbni Receb köklü, ilmi, fıkhi hadisçi bir aile ortamında yetişti. Akidede, fıkıh, usul, hadis, edeb, tarih ve zühdde büyük alimlerin elinde yetişti ve bu dallarda sivrildi, şeyhlerinin üstüne çıktı, ilmi şahsiyeti eşsiz eserleriyle ayrılmıştır, yenilikçi, tenkidçi ve tahkikçiydi. Babasıyla ilim için çok seyahatlar yaptı, şeyhlerle karşılaştı ve bu şeyhler kendisine icazet verdiler, derslerini Dimeşk’taki (Şam) büyük Emevi camisinde verdi. Hicri sekizinci yüzyılda yaşadı. Haçlı, Tatar ve Moğol harblerinden hemen sonra davetçi, ıslahçı, güvenilir öğütçü örneğiydi. Allaha davette, ümmetin ıslahında hikmet ve güzel öğütlerle selefin edebini üstlenmişti. İrşada, öğretmeye, geri kalmışlığı sünnetten uzaklaşmayı ve cehaleti kovma hususunda, seçkin, islami, ilmi şeylere tabsi olan öğrenciler yetiştirme hususunda çok hırslıydı. O ahlakıyla, takvasıyla ihlas, dil iffeti , ilmi güvenirliği, tam bir edeble düzeltmede dikkatıyla, tevazusuyla, kin etmemesiyle apayrıydı. İlmi, ameli ve iyilikte bulunmayı severdi. Akidesi selefi idi, diğerlerine kuvvetli tesir ederdi. Bu kendi ve talebelerinin kitablarından anlaşılıyor. Mesela öğrencisinin “Zeynüddin ve bakiyyetüsselef ve nasihul müslimin” isimli, kitabı, ve hadis şerhleri ve ihlas suresinin tefsiri gibi. Zehebi O’ndan dolayı şöyle dedi: “Şeyhimiz dünyada makamları terkeden, zahid, salih alimlerden biriydi, çünkü acıda olsa hakkı söylüyordu”