Puan
710 üzerinden
Bombay UndergroundYeraltı Edebiyatı
Hindistanlı şair, yazar, müzisyen (en çok şair) Jeet Thayil biz okurları ülkesinin en büyük şehrine - Mumbai'ye götürüyor. Mumbai derken burası günümüzün biraz daha, çok daha gelişmiş Mumbai'si değil; burası, bu karmaşık şehrin isim değiştirmeden önceki hali, seksenli - doksanlı senelerdeki hali, yani Bombay. İşte romanımız bu isimle başlıyor ve yine bu isimle bitiyor.
Bombay şehri karmaşık etnik yapısı yanı sıra zorlu hayat koşulları ile dikkat çekiyor. Kalabalık ailelerin yaşamak durumunda oldukları tek odalı, dizili barakalar mı dersiniz, sağlıksız ve bir o kadar da kalabalık pazarlarını, caddelerini mi dersiniz, kanalizasyon kokularına karışık baharat kokularında büyüyen çoçukları mı soruyorsunuz yoksa, öyle ki sehrin her yerinde olan bu çocuklar, bir şekilde somut bir hayat yaşayabilmek için bir suç işlemenin telaşesindeler aslında karınlarını doyurma telaşeleri mi bütün bunlar..?
Şehrin bütün bu hengamesinin ortasında dahası yeraltısında uyuşturucu bağımlıları ve potansiyel suçlularla buluşturuyor bizi yazar. Şöyle söyleyeyim bütün bu karmaşık şehir disiplinsizliğinin arka bahçelerinde uyuşturucu ve fuhuş kol geziyor. Bu insanlarla tanışıyoruz, bunların iyi mi kötü mü olduklarını biz okurlar karar vereceğiz ki şunu söyleyeyim; hiç de kolay verilecek bir karar değil bu...
Şehirde zaten yeterince kaos yokmuş gibi, gün gelir Hindular, Müslümanlar ve başka etnik gruplar birbirleriyle çatışmaya başlar ve şiddet kalabalık Bombay şehrinin sokaklarında yaşanır, daha bitmedi, üstüne üstlük bütün bu barakaları alıp süpüren bir sel felaketi baş gösterir, şehrimizin başına daha ne gelebilirdi ki? Fakat bütün bunlar olurken bizim bağımlılarımız bütün bu kıyamete tepkisiz kalabilirler, zaten uyuşturucunun da amacı bu değil mi? Farklı güzel dünyalara astral seyahatler yapmak
Hijraİnsan ve Toplum
Bir hijranın hayatına ilk kez bu kitapta şu satırlarla tanık oldum. İçime ters gelen bir hayat ve tanımakta geç kaldığım her karakteri yaşarken, ön yargılarla dışlamak değilde asıl acıyı yaşayanın gözünden anlamak gerektiğini gördüm. Hissetmek bambaşka bir kavram. Hissetmek bile istemeyeceğimiz durumlarda anlamanın yeterli olacağını zannettiğim bir kitaptı.
“ Dokuz yaşındaydım ya da belki sekiz “ dedi Dimple, “ Bombay’a hijra kerhanesine geldiğimin ertesi yılıydı. Şantibai diye ünlü bir daima( hijra hemşire) vardı. Şarkı söylüyorlar, dans ediyorlar, viski içiyorlardı. Daima bana tanrıçanın adını söylememi söyledi ve kırmızı bir sari verdi. Bana viski içirdi. Tadından tiksinmiştim ama yine de içtim. Sonra bana afon verdiler. Sonra da dört kişi beni yatırıp tuttu. Beni sımsıkı tuttular; penisimi ve hayalarımı bir bambu parçasıyla hallettiler. Bambu o kadar gergindi ki başta hiçbir şey hissetmedim, yaraya kızgın yağ dökdükleri ana kadar. Asıl acıyı işte o zaman hissettim ama hissettiğim başka bir şey daha vardı, bu acının beni özgür kılacağına emindim.
“ Annem beni buraya, 007 numaraya getirdi ve ayakçıya verdi. Annem hakkında yada önceki hayatım hakkında pek bir şey hatırlamıyorum. Hatırlamak da istemiyorum.”
“ Zaten anıların hep yalan yanlışsa, HEP YANLIŞSA, neden hatırlayasın ki?”
Bir yaşamı eleştirmek, hor görmek kendi doğrularınıza ters görmek inanın en kolay şey. Peki ya o yaşam küfrün kendisiyse ne yapılmalı?