Bilmeye çalışma kaderini, Leuconoe,
Bilemeyiz biz verdiği sonu tanrıların, ne bana ne de sana.
Katlan ne gelirse gelsin, daha iyi! Babilli kahinlere başvurma.
Çok kış verecek Jüpiter belki,
Ya da bu sonuncusu, Tyrrhen Denizi’ni Kayalarla çarparak hırpalayan fırtına gibi.
Şarabını süz ve kısa sürede kes uzun umutlarını, akıllı ol.
Konuştuğumuz sırada bile kıskanç zaman kaçıp gidiyor;
Günü yakala*, güvenme geleceğe gereğinden fazla.
Tu ne quaesieris, scire nefas, quem mihi, quem tibi Finem di dederint,
Leuconoe, nec Babylonios Temptaris numeros.
ut melius quidquid erit pati!
Seu pluris hiemes seu tribuit Iuppiter ultimam,
Quae nunc oppositis debilitat pumicibus mare Tyrrhenum.
Sapias, vina liques et spatio brevi Spem longam reseces.
Dum loquimur, fugerit invida Aetas:
carpe diem, quam minimum credula postero.