Puan
910 üzerinden
//KİTAP TAVSİYEM
'SARKOM'
//ALINTILAR
#Bir kelime, bir ömrün yükünü taşır...
#Zaman aslında bizim içimizde dururmuş.Bazen bir denizin kıyısında, bazen gözlerini kapattığında, bazen sadece nefes aldığında...
#Yaşamak, utanılacak bir şey değildi...
#Yorgundu... Kaslarının sızısından çok, kalbinin derininde biriken sessiz tükenişin yorgunluğuydu...
#Zaman, anlamsız bir kumaşa dönüşmüş, iplikleri çözülerek kaybolmuştu...
#Ölüm sessiz, ölüm sabırlı, ölüm soğukkanlıydı...
#Yaşam çizgisi, artık karanlık bir vadinin kenarında, uçuruma adım adım yaklaşan bir gezegen gibiydi...
#Güçlü olmak, herşeyi tek başına taşımak demek değildir. Bazen en büyük güç, başkasının elini tutmayı kabul etmektir...
#Ne olursa olsun, seni hep seveceğim...
#Ölmek bir şey değil, yaşamamak korkunç...
//KİTAP HAKKINDA
Merhaba kitapsever arkadaşlar
Kaç yaşında olursanız olun, merak ediyorum.Bugün hasta olup yatağa düşseniz, yahut yarın ölseniz, nasıl anılırsınız? Kendiniz için bu cihanda ne yapabildiniz? Gerçekten sevdiniz mi, sevildiniz mi, gezdiniz,gördünüz,doydunuz mu? An'ı yaşayabildiniz mi? Ölüm Allah'ın emri elbette,siz gerçekten yaşayabildiniz mi? Uzun zamandır bir insan hikâyesinden böylesi etkilenmemiştim.Kitabın ismini okuyup, arka planında da güzel bir kadın görünce,Sarkom kadının ismi yahut sevdiğinin ona taktığı bir lakap diye düşünmüştüm.Başına gelmeyen bilemiyormuş.Oysa Sarkom, vücudun kas, yağ, sinir, kan damarı ve bağ dokusu gibi destekleyici dokularından gelişen nadir bir kanser türüymüş.Sarkom,Yumuşak doku kanseriymiş... Rabbim çocuklarımızdan, bizlerden, sevdiklerimizden, mümkünse tüm cihandan uzak eylesin. Kim hangi hastalıkla savaşıyorsa, onlara güç, kuvvet ve hastalığı yenme sevinci versin. Oysa anne tarafımda kaza geçirip ölen yok. Herkes kanserden vefat etti, mekanları cennet
"Geçmişin Yarası, Dizimdeki Sancıyla Buluştu..."
Selam kitap dostlarımm
@muslum_ramazan - SARKOM
Bazı hikâyeler vardır; bittiğinde kitabı kapatmaz, kucağınızda öylece tutarsınız. Bugün size, gerçek hayattan sızıp sayfaların arasına sığınan Nadia’dan bahsedeceğim.
Nadia, tedavi için Antalya’ya ilk adımını attığında, aslında sadece dizindeki o sinsi tümörle, yani fibrosarkomla savaşmaya gelmemişti.
O dizindeki ağrı, aslında yıllardır ruhunda susturduğu, ertelediği ve kaçtığı geçmişinin çığlığıydı. Geçmişi onu hiç bırakmamıştı ki...
Hastanenin o soğuk koridorlarında sadece hastalık yoktu; yalnızlık vardı, yoksulluk vardı, "yarın ne yapacağım?" diyen o ağır belirsizlik vardı. Kitabı okurken şunu anlıyorsunuz; bu sadece bir "kanser hikâyesi" değil. Bu, bir kadının hayatta kalma değil, ayakta durma mücadelesi. Ve inanın bana,
Nadia o kadar dik duruyor ki...
Umudun Adı: Bir Anne, Bir Dost...
Nadia’nın en büyük yarası hastalığı değil, oğlundan ayrı kalmasıydı. Onların kavuşma anı... İşte orada zaman duruyor.
Annelik burada sadece bir duygu değil, Nadia’nın yaşama tutunma gerekçesi haline geliyor.
Ve o kalabalık çaresizliğin içinde, elini tutan bir ses yankılanıyor: Doktor Ali. Mekanik bir sağlık sisteminden ziyade, "Seni anlıyorum" diyen bir dostluk... Şu cümle o kadar çok şeyi özetliyor ki:
"Hayat bazen taşıyamayacağımız yükler veriyor ama bu eller pes etmemiş. Onu taşıyan kadın, kendi hikâyesini sırtlamış... Benim görevim sadece şahit olmak ve belki biraz da yükünü hafifletmek."
Kalbimde Kalanlar
Yazarın dili o kadar duru ki, sanki Nadia ile yan yana yürüyoruz o koridorlarda. Biz hayatın telaşında kendimizi unutuyoruz bazen.
Ta ki yaşamın kıymetini o "geri dönüşü olmayan" sınıra gelince anlayana kadar...
Nadia bu mücadeleyi kazanacak mı? Bunu sayfaları