Puan
6.610 üzerinden
Puan vermedi·110 syf.·
2026 2378. kitabı
Setâr, Celâl Âl-i Ahmed’in modern İran toplumunu küçük ama çarpıcı kesitlerle anlattığı kısa öykülerden oluşan bir eserdir. Yazar bu kitapta gündelik hayatın içinde kalan sıradan insanları merkeze alır; müzisyenler, memurlar, yoksullar ve yolcular üzerinden toplumun ruh hâlini görünür kılar. Öykülerde bireyin yalnızlığı, geçim derdi, hayal kırıklıkları ve sessiz direnişi ön plandadır. Âl-i Ahmed’in anlatımı yalın, gerçekçi ve gözleme dayalıdır; süslü cümlelerden çok hayatın çıplak hâline odaklanır. Setâr, İran toplumundaki kültürel çözülmeyi ve modernleşmenin birey üzerindeki baskısını doğrudan sloganlara başvurmadan, insan hikâyeleri üzerinden sezdirir. Bu yönüyle eser, hem yazarın toplumcu duruşunu yansıtan hem de modern İran öykücülüğüne güçlü bir tanıklık sunan sade ama etkili bir kitaptır.
Celal Al-i Ahmed’in okuduğum ikinci kitabıydı. Daha önce okuduğum 
Okul Müdürü kitabında İran’a dair değerli gözlemler vardı. Toplamda 13 hikayeden oluşan Setar ise daha çok dönemin insanlarının günlük hayatına dair olayları içeriyordu. Hikayelerde toplumun hemen hemen her kesiminden birilerini bulmak mümkündü. Her ne kadar bu bakımdan güzel bir detay olsa da Okul Müdürü kitabına kıyasla oldukça basit geldi bana hikayelerin içeriği. Kimi hikayeler bir anda havada kalırken kimi hikayeler de derinlemesine yazılmamış gibiydi. Nedense Celal Al-i Ahmed kurguda hep sıkıntılar yaşıyor gibi geliyor bana. Gözlemleri şahane olsa da diğer unsurları yeterince detaylandırıp hikayelere yediremiyor. Aynı Celal Al-i Ahmed gibi modern İran edebiyatında hikaye örnekleri veren 
Sadık Hidayet ise bu işi çok daha profesyonelce yapıyor. Kitaba gelirsek çok da tatmin edici olmamakla beraber o dönemki İran’ı tanımak isteyen okurlar için bir kılavuz olabilir. Ama edebi bir haz beklentisi olanlara pek tavsiye edemem.
Okul Müdürü kitabında İran’a dair değerli gözlemler vardı. Toplamda 13 hikayeden oluşan Setar ise daha çok dönemin insanlarının günlük hayatına dair olayları içeriyordu. Hikayelerde toplumun hemen hemen her kesiminden birilerini bulmak mümkündü. Her ne kadar bu bakımdan güzel bir detay olsa da Okul Müdürü kitabına kıyasla oldukça basit geldi bana hikayelerin içeriği. Kimi hikayeler bir anda havada kalırken kimi hikayeler de derinlemesine yazılmamış gibiydi. Nedense Celal Al-i Ahmed kurguda hep sıkıntılar yaşıyor gibi geliyor bana. Gözlemleri şahane olsa da diğer unsurları yeterince detaylandırıp hikayelere yediremiyor. Aynı Celal Al-i Ahmed gibi modern İran edebiyatında hikaye örnekleri veren Sadık Hidayet ise bu işi çok daha profesyonelce yapıyor. Kitaba gelirsek çok da tatmin edici olmamakla beraber o dönemki İran’ı tanımak isteyen okurlar için bir kılavuz olabilir. Ama edebi bir haz beklentisi olanlara pek tavsiye edemem.Reklam
Celal Al-i Ahmed in "Okul Müdürü" nden sonra okuduğum ikinci eseri. Yazarı genel olarak beğendiğimi söyleyebilirim. Yazarın İran toplumunu ve kültürünü başarılı bir şekilde işlemesi beni cezbediyor. Bir diğer önemli noktası dini tabuları rahat bir şekilde eleştirmesi, en azından yanlışa yanlış diyebilme cesaretine sahip olmasıdır. Eserlerinde işlediği duyguyu gayet etkili bir şekilde hissettirmesi onu başarılı kılıyor.
Bu eserinde birbirinden farklı 13 hikayesi bulunuyor. Bu hikayeler genelde halkın yoksul alt tabakasına ait. Onların sıkıntıları ve bu sıkıntıların dini kurallar çerçevesinde şekillenmesi ele alınıyor. Bunu yaparken yine eleştirileri eksik olmuyor...
10/10
2024 5. kitabı
13 kısa öyküden oluşan güzel bir kitap. Modern İran Edebiyatının önde gelenlerinden biri olan yazar, kendi toplumunun farklı kesimlerine ayna olacak olaylar ve karakterlerle öykülerini yaratmış.
İnsanın korkunç yanından tutun da en zayıf ve aşağılık tarafına değin, bu on üç öyküde hepsine yer ayırmış. Özellikle 2 3 Öyküsü bende derin bir etkileşim bıraktı diyebilirim.
Doğu yazarlarının tipik hikayeceliğinin sınırlarına biraz da olsa çıkmış olan yazar, trajik bir toplum görüntüsünü birey üzerinde çok iyi bir şekilde veriyor.
Bazı öyküler detaylarda boğulmuş, bazı öyküler direk sonuçla okuru sarsan yapıda.
Doğunun acımasızlığı ve naifliği bir arada verilirken kendi insanına olan acımasızlığı dış dünyaya olan kapalılığı ve nefreti öykülerin her yerine serpiştirilmiş durumda.
Behram gibi zengin bir kaynaktan beslenen yazar, iran toplumuna ışık olabilme çabası içinde olduğu aşikar.