Puan
8.910 üzerinden
Marissa Meyer'in kalemine bir kez daha aşık olacak, zekasına tekrar tekrar hayranlık duyulacak kadar güzeldi. İşler sürekli rayından çıksada tüm seriyi toparlayan, eksik parçaları birer birer yerine oturtan ve oldubittiye getirmeden yazılmış bir sonla karşılaştık.
Marissa Meyer'in tüm kitaplarını hayranlıkla okumuş biri olarak düşmanlar serisini de çok severek okudum. Ve her ne kadar seride bahsi çok az geçmiş olsada garip bir şekilde Winston'a karşı hep bir yakınlık duydum. Bu yüzden en çok özleyeceğim karakterler arasında daimi bir yeri olacak. :')
Açıkçası seriye büyük bir sevgiyle başladım. İlk iki kitabı harikaydı. Kurgu çok iyi. Ama sanki her şeyi son kitaba sığdırmışlar gibi hissettim okurken. Zaten son kitap diğer ikisinden daha kalın. Öncelikle Nova’nın bu kadar hızlı yakalanıp daha sonrada bu kadar hızlı kurtulması, insanların saniyesinde ondan şüphelenip daha sonra sadece bir kaç sayfa sonra hemen tekrar güvenmeleri özellikle de ellerinde bu kadar kanıt varken çok saçma geldi. Narcissa karakterinin saniyesinde Kabus olduğuna inandılar. Nasıl yani başından beri aynalardan geçme gücü var ama hiç kullanmadı mı? Üstüne üstlük size Kabus sanıp içeri tıktığınız kızı serbest bırakmanızın iyi olacağını söylüyor ve sizde hiç şüphelenmiyorsunuz. Nova tam olarak 3 kitaptır hangi tarafta olmak istediğini seçememesi ayrı bunaltıcı, tüm karakterlerin gözünün önünde olan şeyleri görememesi çok sinir bozucuydu. Yani Fobi; çizgi romanlar tam önünüzdeydi, Adrian’ın annesinin üzerinde yazılı olan o cümle, hiç kimsenin onun kim olduğunu bilmemesi… 2+2=4 kadar basitti ama kitabın sonuna kadar çözemediler. Sevdiğim yerler yok muydu ? Örneğin Kuklacı’nın Nova’yı kurtarmak için kendisini ona doğru giden bir okun önüne atması çok duygusaldı. Sonunda iki baş karakterimizin birbirlerine tüm sırlarını açıklayıp birlikte olmaya karar vermeleri ( bu her ne kadar kitabın sonlarında olmuş olsa da ) şirindi. Anarşistlerin Nova’ya söylemeden plan yapıp uygulamaları şaşırtıcı ve kesinlikle yerinde bir sahneydi. İlk kitaptan beri Nova’nın ailesinin başına gelenlerin Anarşi’nin Ası ile bir ilgisi olduğunu tahmin ediyordum ve sonuç tam olarak düşündüğüm çıktı. Ama bu da tabi ki diğer herseye birlikte kitabın sonlarında son savaş sahnesinde ortaya çıktı. Anarşistlerden belli bir karakterin öldürülmesi ise oh olsun dedirttirdi. Siyanür’ün
Açıkçası kitap çok güzeldi. Öyle ki tek solukta okudum. Kitabı da bir kez daha Marissa Meyer'in hayal gücüne hayran olarak bitirdim. Açıkçası saçma bulduğum yerler oldu ama olay örgüsünün mükemmeliği eşliğinde bu küçük pürüzler kolaylıkla yoksaya biliyorsunuz. Beni hayal kırıklığına uğratan tüm bu olaylarda Nova'nın verdiği doğru kararı aşkın gücüne bağlamaları oldu. Sizce Nova Adrian'la tanışmasa bile doğru kararları verememiş gibi Bunun kanıtı da Kaptan Krom'u ilk kitapta Adrian'ı henüz yakından tanımasa da öldürmemesi ve kararında teredettüt etmesi bana kalırsa .Nova ve Adrian'ı birbirlerine çok yakıştırıyorum, o ayrı. Bu kitaptan kırdığım tek puanın sebebi işte bu. İyi okumalar.
5/51000Kitap
O SON BÖLÜMDEKİ ŞEYİ NASIL TAHMİN EDEMEDİM??
Normalde serimizin 2. kitabı olan Düşmanlar'a da yorum girmek istesem de kitabımız klasik bir '2. kitap'tı. Karakterlerimiz oradan oraya sürüklendiler, dünyalar kadar olay yaşandı ama sonunda bir tane olay dışında -spoi olmasın diye yazmayacağım- yaşanan diğer olaylar o kadar vurucu değildi. 2. kitap hakkında kısaca düşüncelerimi söylediğime göre -çok bir şey söylemedim ama dediğim gibi bahsedebileceğim olaylar pek fazla değil- 3. kitabın yorumuna geçebiliriz.
(Buradan sonrası 2. kitabı okumayanlar için spoiler içerebilir!!)
Bildiğimiz üzere Düşmanlar'ın sonunda Nöbetçi'nin Anarşinin Ası'nı yakalayıp Muhaliflere teslim ettiğini hem de arkadaşları Ruby ve Oscar'ın onun gerçek kimliğini öğrendiğini görmüştük. Daha sonrasında Max ağır bir biçimde yaralanmıştı. 2. kitapta bunlar bizi ilgilendiren en büyük olaylardı. Ama velakin 3. kitap bir roller coaster gibiydi. Bir şeyler oluyor sonrasında kitap tam biraz durulacak derken tekrar bir şeyler oluyor şeklinde ilerledi kitap. Konusu hakkında bahsedebileceğim çok bir şey yok, 3. kitaba kadar gelenlerin de tahmin edeceği üzere bu kitabın çoğu kısmı Muhalifler vs Anarşistler şeklinde geçiyor. Kitapta anlam veremediğim bir olay oldu, ondan şimdi bahsedersem çok büyük spoiler olacağı için onu spoilerlı kısma saklıyorum. Kitabın en iyi özelliği bu defa herkesi adam akıllı gücünü kullanırken görmemizdi. Çünkü diğer kitaplarda güçlerden daha çok Nova'nın Muhalifler karargahında yaptığı ajanlık ön planda idi. Sonu beklediğim gibi bitti. (son bölüm dışında!?) Marissa'nın seriye güzel bir son verdiğini düşünüyorum ama seriden sonra olanlar hakkında -özellikle de son kısımdaki o bilginin diğer karakterlere açıklanması ile ilgili- ara kitabımsı şey çıkarırsan da hayır demeyiz vallahi. Kitap
Marissa Meyer beğenerek takip ettiğim her kitabına bayıldığım bir yazar. Muhalifler üçlemesinde de kurduğu dünyaya hayran kaldığımı söyleyebilirim.
Bu son kitapta da her saniye şaşırtan bir olay çıkıyor ve bu kitabı inanılmaz akıcı kılıyor. Kitaptaki her karakter dehşet hepsinin ayrı bir baskınlığı var. Okumanızı tavsiye ederim.
Spoiler
Nova’nın hapishaneden “Sahte Kabus” olayıyla kurtulması açıkçası pek tatmin etmedi. Biraz olayları hızlandırmak içindi sanki. Muhalifler bu kadar saf mıydı ki anında Sahte Kabus’u dinlediler?
Oscar ve Ruby kitabın en tatlı çiftiydi. Hele Oscar’ın tavırları kitap boyunca gülmeme sebep oldu.
Adrian’ın Nova’yı nasıl affedeceğini merak ediyordum. Çünkü gerçekten kolay yalanlar söylemedi. Hele hapisten çıktıktan sonraki jestiyle özürler dilemesi. Nova’nın sorun değil demesi. Adrian yok yere az pişmanlık çekmedi. Ama birlikte olmaları da asla göze batmadı hemen affetme gibi bir şey olmadı o yüzden Meyer harika bir şekilde toparlamış.
Winston’ın ölürkenki konuşması ise kitapta en duygusal olduğum an olabilir. Çatlak falandı ama kitaptaki favorilerimdendi.
Anarşinin Ası’nın Nova’nın ailesini öldürmesiyse pek şaşırtmadı ama olması gereken bir şeydi ki Nova tamamen As’a karşı durabilsin. Yoksa içinde hep bir pişmanlık kalacaktı. Ne de olsa amcasıydı.
Fobi’nin Adrian tarafından yaratılması asla ummadığım bir olaydı ve kitabın en sevdiğim kısımlarından oldu. Fobi’ye tuhaf bir şekilde sempatim vardı hikayesini merak ediyordum ve sonuç etkileyiciydi.
Ve gelelim kitabın son bölümündeki bombaya. Açıkçası Evie’nin yaşıyor olduğunu düşünmüştüm fakat bunun nasıl mümkün olacağını bilemediğimden bu fikrimden vazgeçmiştim. Magpie’nin ise Evie olması... O kızdan illaki bir şeyler çıkacaktı. Ve bu da kitabın bize son şaşırtmacası oldu.