Düşünüyor , planlar yapıyor , sözcükleri ve fikirleri uygun biçimde yan yana getirip yeni düşünceler ve kararlar oluşturuyorum. Duygular karşısındaysa tam tersine elim kolum bağlanıyor , ne yapacağımı bilemez hale geliyor , kendimi bırakıp oradan oraya savrulmaya başlıyorum. Tüm veriler yan yana getirildiğinde , benim gibi bir düşünce insanının varlığını aklın koruyucu gücüne borçlu olduğu açıkça görülüyor.
Her kadın böyleydi aslında , belki de herkesin içinde bir sürü başkası vardı . Insanın kaç kişiden oluştuğunu saptamak mümkün olabilir miydi peki ?
Reklam
Hayatın üzerinde süzülen bir kuş gibiydim. Herhangi bir noktaya doğru yaklaşıyor , sonra birkaç kanat darbesiyle uzaklaşıp gökyüzündeki yerimi alıyordum.
Ama asıl önemli silahın niyet olduğunu biliyordum.
Ayrıca raflara dizilmiş binlerce kitabın ortasında kendimi tuhaf bir biçimde daha güçlü hissediyordum.
Reklam
Reklam