Köy Enstitülerinin kapanmasının üzerinden 70 yıldan fazla süre geçti. Fakat aklı selim, geçmişten bugüne eğitim sistemini tahlil eden herkesin hem fikir olduğu şey şu ki; köy enstitüleri ülkenin geri kalmışlığına ve kalkınmasına üretilmiş en iyi çözümdü. Eleştirenler yerine daha iyi eğitim sistemi koyabildi mi? Hayır. Türkiye en verimli yıllarını 1980-2020 yıllları arasındaki genç nüfusunu maalesef darbeye, ideolojik saplantılara ve yap-boz sistemlere kurban verdi. Köy Enstitüsü denince akla ilk gelen iki isim var. Hasan Ali Yücel ve İsmail Hakkı Tonguç. Maalesef ikisi de ömürlerinin son yıllarını sevdikleri işinden uzakta, kızağa çekilmiş, iftiralarla mücadele ederek geçirdi. Türkiye komünizmle mücadele adı altında, cehalete mahkum bırakıldı. Bugün gelinen noktada ülkenin kırsal kesiminde yaşayan insanlar her geçen gün tarımla ve toprakla olan bağını kopartıyor. Genç nesil kentlerde verimsiz ve düşük ücretlerle ömürlerini heba ediyor. Doğu'dan Batı'ya göçü engelleyemiyoruz. Batı'nın imkanlarını da Doğu'ya götüremiyoruz. 21. yüzyılın yetkinliklerine sahip sanayi ve tarım politikalarımız yok. Köy Enstitüleri sadece bir başlangıçtı. Sanayi, teknik ve sanat okulları ile Türkiye altın bir jenerasyon ortaya çıkarabilirdi. İsmail Hakkı Tonguç'un mücadelesi ve yaptıkları ortada. Yeni kurulan Cumhuriyetin cefakar ve çalışkan evlatlarının mücadelesi maalesef birkaç muhafazakar, yobaz, köy ağası kılıklı siyasetçilerin hırsına kurban verildi.

Biyografi

Tonguç BabaNiyazi Altunya · Cumhuriyet Kitapları · 20218 okunma

Reklam

Yazar Hakkında

Niyazi AltunyaYazar · 5 kitap

1 Nisan 1942'de Isparta ili Sütçüler ilçesi Hacıahmetler Köyü'nde doğdu. Isparta Gönen İlköğretmen Okulu'nu (1962), Gazi Eğitim Enstitüsü Eğitim Bölümü'nü (1968), Türkiye ve Ortadoğu Amme İdaresi Enstitüsü'nü (1970) bitirdi. Ankara Üniversitesi Eğitim [Bilimleri] Fakültesi'nde Yüksek Lisans (1981), aynı üniversitenin Siyasal Bilgiler Fakültesi'nde doktora (1990) öğrenimi gördü. Hakkâri ve Isparta köylerinde, Manisa Er Eğitim Tugayı'nda ilkokul öğretmenliği, Diyarbakır ve Yozgat'ta ilköğretim müfettişliği, değişik ortaöğretim kurumlarında rehber öğretmenlik, Türkiye ve Orta Doğu Amme İdaresi Enstitüsü'nde uzmanlık, Gazi Eğitim Enstitüsü'nde öğretmenlik ve müdür başyardımcılığı yaptı. Değişik fakültelerde Anayasa Hukuku, Türk Eğitim Tarihi ve Öğretim Yöntemleri dersi verdi. Altunya, 28 Mayıs 1990'da kurulan "Eğitim İşkolu Kamu Görevlileri Sendikası"nın (EĞİTİM-İŞ), kuruluşundan EĞİTİM-SEN'le birleşmesine kadar (27 Ocak 1995) genel başkanlığını yürüttü. Altunya, 16 Ekim 1993'te emekli oldu. Değişik süreli yayınlarda eğitim ve öğretmen örgütçülüğü konularında birçok yazı yazdı ve aynı konuda yapıtlar verdi. Şimdiye dek yayımlanmış 38 kitabı vardır. BAŞLICA ESERLERİ: Eğitim Sorunumuza Kuşbakışı (1996), Köy Enstitüsü Sisteminin Düşünsel Temelleri (2000), Eğitimde Geleceğe Bakış (2000), Anayasa Hukuku Açısından Türkiye’de Eğitim ve Öğrenim Hakkı (2003), Türkiye’de Öğretmen Örgütlenmesi (1906-2015), Gazi Eğitim Enstitüsü (2006), Gazi Orta Öğretmen Okulu ve Eğitim Enstitüsü (1926-1980), Türkiye’de Öğretmen Yetiştirme Deneyimi 1848-2008 (2008), Köy Enstitüsü Sistemine Toplu Bakış (2010)