Midesinde bir gül ağacı büyüyor. Ağacın saçakları kalbine tutunuyor. Kalbi attıkça tohum dallanıp budaklanıyor. Nefes borusu boyunca yükseliyor. Ağacın dalları damağına çarpıyor. Dilinin üstünden, dişlerinin arasından kayıp ışığa doğru uzanıyor.
Kalbime bir bıçak saplanmadı, yere düşmedim, büyük bir gürültü kopmadı, bağırmadım, insanlar etrafımda toplanmadı, kalbim öylece durduğunda ayaktaydım. Kendimi yere mi yoksa koltuğa mı bıraksam karar veremedim uzun süre.