Çıktığın yolda, bugün yelken açıp yapayalnız
Gözlerin arkaya çevrilmeyerek, pervasız Yürü!
Hür maviliğin bittiği son hadde kadar
İnsan âlemde hayal ettiği nisbette yaşar.
Yanımda otursun, iç çeksin, pencereden sıkıntıyla baksın, ara ara içindeki boşlukla yüzüme baksın diye onun uyanmasını bekledim. Onun sayesinde kafam dağılıyor, başımdaki belayı unutuyor, ruhumdaki yarayı hissetmiyordum.
Ben o zamana kadar bütün musibetlerin hep başkalarının başına geldiğini sanıyor, yeryüzündeki bütün iyi romanların belki de bu yalana inanalım diye yazıldığını düşünüyordum.