.
Çok kibarız, çok istekliyiz - aynı zamanda çok isteksiziz - kavrayan bir el ile körü körüne uzanıyoruz ama istediğimizi bile bilmediğimiz bir şeyi nasıl isteyeceğimizi bilmiyoruz.
...
Annem, demişti. O zamanlar on sekiz yaşındaydı, ama ömrü boyunca korku içinde yaşamıştı. Bir gece geç saate kadar sokaklarda kaldığı için annesi onu boğmaya çalışmıştı.
Reklam
“Bizi öldüren bildiklerimiz değil bilmediklerimizdir.”
"Kimseyi yeteri kadar sevmiyorum."
"Peki ama neden?"
"Dünyayı daha çok seviyorum." Hüngür hüngür ağlıyordu şimdi.
"Dünya demekle neyi kastediyorsun?"
"Her şeyi, varlığı."
"Yani" dedim, kulağa saçma geleceğini bilerek, "dağları, okyanusları, ağaçları falan gibi mi?"
"Tüm bunları, başka şeyleri de."
...
"Edebiyat da var," dedi. "Sonra dil, biliyorsun işte. Sonra dillerin kolları, sonra ölü diller, sonra unutulmuş ölü diller. Sonra Matisse. Sonra Hamlet. Hepsi de o kadar büyük ki ve hepsini seviyorum."
...
"Ve tüm kıtaları. Hindistan'ı. Özellikle Hindistan gibi görmediğim yerleri. Her ana yoldan ayrılan her çamurlu gizli yola bağlı her küçük patikayı. Çalılıkları, keçiyollarını. Küçük kasaba meydanlarını. Milyonlarca kasaba meydanı olmalı. Asla hepsini göremeyeceğim, öyleyse ne anlamı var?
Belki de ezberi olmayanların dahil edilmediği büyük adamlar listenizi oluştururken fazlasıyla yorgundunuz; sayıyı arttırmak size fazla uğraş verecekti ya da politik açıdan fazla dürüstçe geldi. Ama daha önemli bir şeyi gözden kaçırmış olabilir misiniz: bu çok uzun makalenizde (16 sayfa çift sütun), hiçbir konuda, bir kez bile, bir kadının adının geçmemesi normal mi? Sanki bu büyük edebiyat adamları, kendi çabalarıyla dünyaya gelmişler gibi.
Danielle Westerman ile ev işleri konusunu tartıştık. Hiçbir şeyi pek önemsemeyen tavrı ile kadınların sahip olduklarının kölesi olduklarını düşünmesi beni şaşırtmamıştı. Sahip olmak sonra da bakımı ile ilgilenmek; bu şeyler kadınların yaratıcılığını köreltir yalnızca onların mı herkesin yaratıcılığını.
Reklam