Puan
910 üzerinden
Ben sadece 99 depremini anlatan bir kitap okuyacağımı sanıyordum. Böyle sürükleyen bir içeriğe sahip olacağını hiç düşünmemiştim.
İçeriği hakkında yorum yapmayacağım. Çünkü merak edip okuyun.
Söyleyeceğim tek şey 99 depremini yaşamış biri olarak beni 9 yaşıma götürdü. O günkü çaresizliğe, telaşa, korkuya, ölüme...
Kitap mı? Tek kelime ile mükemmel.
Sen hep yaz ben okurum
Harika bir kitap idi. Resmen o anları sanki yaşadım. Nefesim kesildi sessizce bağırdım . Allah 'ın izin verdiği hayatı guzurlu bir şekilde yaşamak herkese nasip olsun. Ateş düştüğü yerde yanıyor. Depremin her an yakamizda olduğunu hatırlan bir kitap oldu bana. Ara ara açıp okumak gerekir. Tavsiye ederim Kitapla kalın.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hani bazı kitap yorumlarında spoiler içerir yazmazsak olmuyor ya.Bu kitap da kalp burkan bir hüzün içeriyor.Duygusal biriyseniz hele mendillerinizi stok yapmadan bu kitaba başlamayın uyarısı yapacağım.
Bir konudan daha bahsedip kitap yorumuma geçeceğim.Benim listelerim genelde klasikler ve tanınmış yazarlardan oluşuyor.Araya kafa dağıtmalık kitap dediğim kitaplar da ekliyorum bazen.Bu kitap da listemde olmayan ama facebook kitap grubumuzda etkinlik kitabımız olduğu için edindiğim bir kitaptı.
Kitap baş kahramanımız ikiz çocukları olan edebiyat öğretmeni Özge.Geçmişinde yaşadığı ve hatırlayamadığı bir kaza söz konusu.Özellikle kaza anındaki müziği hatırlamak için büyük bir çabası var.Geçmişte yaşadığı kaza için psikolojik destek alıyor.Anne ve babasını kaybetmiş ve sonradan Yalova da ailesinin edindiği ve daha önce Özge'nin haberi olmadığı bir ev ortaya çıkıyor ailesini kaybettikten sonra. Özge bu evin gizemini çözebilmek için orayı ziyaret etmeye gidiyor ve o iki katlı ev özellikle çatı katı öyle hoşuna gidiyor ki Yalova'ya o eve taşınıyor.Bir gün ev temizliği yaparken bir günlük buluyor.O evde yaşamış Eda'nın günlüğü o.Aslında bir bakıma deprem günlüğüne dönüşüyor ve Özge bu günlüğü okumaya başlıyor.Hatta günlükle bir bağlantısı olduğunu düşünüyor .Ama karar da veremiyor.Günlükse ilk başlarda pırıl pırıl bir aile,90 ların o güzel çocukluğunu,hayalleri anlatıyor.Taa ki depreme kadar.Sonrası kayıplar ,hüzün ve geri gelmeyenler,tramvalar .En çok istediği şey tüm arkadaşlarının doğum gününe katılması olan çocuğun maalesef doğum gününe katılamaması..En yakın arkadaşın ve onla beraber yitirilen çocukluk... Sen de onlar gibi depremde can vermediğin için yaşadığından utanma..tam da dünyalığını hazırladığını sandığın vakit servetinin tüm torunlarına bile yeteceğini sanırken
17 Ağustosta yaşanılan depremin ardında kalanların yaşadıklarının bir kısmının anlatıldığı kitabı okurken çok duygulandım.
Kendi geçmişini hatırlamayan Özge anne ve babasını kaybettikten sonra ona miras kalan eve taşınması ile başlıyor hikaye.Eşi ve ikiz çocukları ile beraber bu eve taşınıyor.Evde bulduğu günlükle bir bağlantısı olduğunu düşünüyor.Mutlu olduğunu anları yazmak için tuttuğu bu günlük aslında küçük bir kızın deprem sonrasında neler yaşadığını bizlere aktarıyor. Sahipsiz kalan çocuklar,evsiz kalan insanlar, yaşanılan psikoloji.Okuyucusunu derinden etkileyen bir kitaptı.
İyi ki okudum.
Kitap yorumumEdebiyat
Vaveyla kelimesi "Sessiz Çığlık" anlamına gelmektedir. Bir kadının daha on üç yaşında trafik kazasında ailesinin bütün fertlerini kaybetmesi ve yaşadığı ağır depresyon sonrası hafıza kaybı yaşanmasını ve 17 Ağustos 1999 Depremi’ni ve yine bu kadının bir günlük sayesinde hem doğup büyüdüğü eve tekrardan taşınması hem de bu günlük sayesinde kendini adını ailesini ve en sevdiği dostunu tekrardan hatırlamasını anlatıyor.
Deprem de enkaz altında kalanları kurtarmak için “Sesi mi duyan var mı?” “ Orda kimse var mı?” sordukları bu sorular tüylerimi diken diken etmeye yetti. Kitabım hemen her sayfasında gözyaşlarıma hakim olamadım. Özellikle de Eda’nın okulun ilk günü Özge’nin ablasıyla yaptığı konuşma beni çok etkiledi. Sonu mutlu ve umut dolu biten harika bir kitaptan bahsediyorum. Hikaye sanki gerçek ve yaşanmış gibi merakla ve heyecanla okudum. Ve siz kitap dostlarımızın da okumasını tavsiye ediyorum. Kitapla kalın dostlarım
#kitaptanalıntılar
Benim ise kalbimde ve beynimde kocaman bir boşluk... Ne kendimi hatırlayabilmiştim ne de karşındakileri... Sanki o an dünyaya gelmiş gibi... Başka bir gezegenden bilmediğim bir galaksiye bırakılmış gibi...
“Kırılma noktası...” demişti Elif Hanım. Elbet bir gün ben ulaşacaktım o noktaya.
Bazen nedenini kendim bile anlamıyorum. Sanki gözlerim benden bağımsız yaşıyor gibi... Beynim hükmedemiyor sanırım artık ona.
Sanki o müziği hatırlasam her şeyi hatırlayacakmışım gibi geliyor. Sanki tek sorun hatırlayamadığım o şarkıymış gibi...
Güzel şeyler her zaman süslü püslü defterlere not edilmez. Bazen gelişigüzel yapılmış karalamalardan dünyanın en güzel anneleri çıkar. Hayatıma hoşgeldin günlük, merhaba.
Ben o gün çok iyi anladım ki benim çocukluğumda enkaz altında kalmıştı. Bir gecede büyüyüp kocaman insanlar olmuştuk hepimiz