Yazar:
Şeyda Aksel
Tahmini Okuma Süresi:
5 sa. 54 dk.
Sayfa Sayısı:
208
Basım Tarihi:
Ağustos 2017
Yayınevi:
Sokak Kitapları Yayınları
ISBN:
9786051489636
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Sıralamalar
Yorumlar ve İncelemeler
Ben sadece 99 depremini anlatan bir kitap okuyacağımı sanıyordum. Böyle sürükleyen bir içeriğe sahip olacağını hiç düşünmemiştim.
İçeriği hakkında yorum yapmayacağım. Çünkü merak edip okuyun.
Söyleyeceğim tek şey 99 depremini yaşamış biri olarak beni 9 yaşıma götürdü. O günkü çaresizliğe, telaşa, korkuya, ölüme...
Kitap mı? Tek kelime ile mükemmel.
Sen hep yaz ben okurum
Harika bir kitap idi. Resmen o anları sanki yaşadım. Nefesim kesildi sessizce bağırdım . Allah 'ın izin verdiği hayatı guzurlu bir şekilde yaşamak herkese nasip olsun. Ateş düştüğü yerde yanıyor. Depremin her an yakamizda olduğunu hatırlan bir kitap oldu bana. Ara ara açıp okumak gerekir. Tavsiye ederim Kitapla kalın.
Hani bazı kitap yorumlarında spoiler içerir yazmazsak olmuyor ya.Bu kitap da kalp burkan bir hüzün içeriyor.Duygusal biriyseniz hele mendillerinizi stok yapmadan bu kitaba başlamayın uyarısı yapacağım.
Bir konudan daha bahsedip kitap yorumuma geçeceğim.Benim listelerim genelde klasikler ve tanınmış yazarlardan oluşuyor.Araya kafa dağıtmalık kitap dediğim kitaplar da ekliyorum bazen.Bu kitap da listemde olmayan ama facebook kitap grubumuzda etkinlik kitabımız olduğu için edindiğim bir kitaptı.
Kitap baş kahramanımız ikiz çocukları olan edebiyat öğretmeni Özge.Geçmişinde yaşadığı ve hatırlayamadığı bir kaza söz konusu.Özellikle kaza anındaki müziği hatırlamak için büyük bir çabası var.Geçmişte yaşadığı kaza için psikolojik destek alıyor.Anne ve babasını kaybetmiş ve sonradan Yalova da ailesinin edindiği ve daha önce Özge'nin haberi olmadığı bir ev ortaya çıkıyor ailesini kaybettikten sonra. Özge bu evin gizemini çözebilmek için orayı ziyaret etmeye gidiyor ve o iki katlı ev özellikle çatı katı öyle hoşuna gidiyor ki Yalova'ya o eve taşınıyor.Bir gün ev temizliği yaparken bir günlük buluyor.O evde yaşamış Eda'nın günlüğü o.Aslında bir bakıma deprem günlüğüne dönüşüyor ve Özge bu günlüğü okumaya başlıyor.Hatta günlükle bir bağlantısı olduğunu düşünüyor .Ama karar da veremiyor.Günlükse ilk başlarda pırıl pırıl bir aile,90 ların o güzel çocukluğunu,hayalleri anlatıyor.Taa ki depreme kadar.Sonrası kayıplar ,hüzün ve geri gelmeyenler,tramvalar .En çok istediği şey tüm arkadaşlarının doğum gününe katılması olan çocuğun maalesef doğum gününe katılamaması..En yakın arkadaşın ve onla beraber yitirilen çocukluk... Sen de onlar gibi depremde can vermediğin için yaşadığından utanma..tam da dünyalığını hazırladığını sandığın vakit servetinin tüm torunlarına bile yeteceğini sanırken
17 Ağustosta yaşanılan depremin ardında kalanların yaşadıklarının bir kısmının anlatıldığı kitabı okurken çok duygulandım.
Kendi geçmişini hatırlamayan Özge anne ve babasını kaybettikten sonra ona miras kalan eve taşınması ile başlıyor hikaye.Eşi ve ikiz çocukları ile beraber bu eve taşınıyor.Evde bulduğu günlükle bir bağlantısı olduğunu düşünüyor.Mutlu olduğunu anları yazmak için tuttuğu bu günlük aslında küçük bir kızın deprem sonrasında neler yaşadığını bizlere aktarıyor. Sahipsiz kalan çocuklar,evsiz kalan insanlar, yaşanılan psikoloji.Okuyucusunu derinden etkileyen bir kitaptı.
İyi ki okudum.
Kitap yorumumEdebiyat
Vaveyla kelimesi "Sessiz Çığlık" anlamına gelmektedir. Bir kadının daha on üç yaşında trafik kazasında ailesinin bütün fertlerini kaybetmesi ve yaşadığı ağır depresyon sonrası hafıza kaybı yaşanmasını ve 17 Ağustos 1999 Depremi’ni ve yine bu kadının bir günlük sayesinde hem doğup büyüdüğü eve tekrardan taşınması hem de bu günlük sayesinde kendini adını ailesini ve en sevdiği dostunu tekrardan hatırlamasını anlatıyor.
Deprem de enkaz altında kalanları kurtarmak için “Sesi mi duyan var mı?” “ Orda kimse var mı?” sordukları bu sorular tüylerimi diken diken etmeye yetti. Kitabım hemen her sayfasında gözyaşlarıma hakim olamadım. Özellikle de Eda’nın okulun ilk günü Özge’nin ablasıyla yaptığı konuşma beni çok etkiledi. Sonu mutlu ve umut dolu biten harika bir kitaptan bahsediyorum. Hikaye sanki gerçek ve yaşanmış gibi merakla ve heyecanla okudum. Ve siz kitap dostlarımızın da okumasını tavsiye ediyorum. Kitapla kalın dostlarım
#kitaptanalıntılar
Benim ise kalbimde ve beynimde kocaman bir boşluk... Ne kendimi hatırlayabilmiştim ne de karşındakileri... Sanki o an dünyaya gelmiş gibi... Başka bir gezegenden bilmediğim bir galaksiye bırakılmış gibi...
“Kırılma noktası...” demişti Elif Hanım. Elbet bir gün ben ulaşacaktım o noktaya.
Bazen nedenini kendim bile anlamıyorum. Sanki gözlerim benden bağımsız yaşıyor gibi... Beynim hükmedemiyor sanırım artık ona.
Sanki o müziği hatırlasam her şeyi hatırlayacakmışım gibi geliyor. Sanki tek sorun hatırlayamadığım o şarkıymış gibi...
Güzel şeyler her zaman süslü püslü defterlere not edilmez. Bazen gelişigüzel yapılmış karalamalardan dünyanın en güzel anneleri çıkar. Hayatıma hoşgeldin günlük, merhaba.
Ben o gün çok iyi anladım ki benim çocukluğumda enkaz altında kalmıştı. Bir gecede büyüyüp kocaman insanlar olmuştuk hepimiz
Kendi geçmişini hatırlamayan Özge, anne babasını kaybettikten sonra kendisine kalan ve varlığını hiç bilmediği bir ev miras kalıyor. Bir süre sonra bu eve taşınmaya karar veriyor. Evdeki eşyaları kurcalıyor, kitapların sayfalarını çeviriyor...
Bir günlük buluyor. O evin sahibinin kızına ait olduğunu düşündüğü. Eda'nın azından yazılmış bir günlük. Çocukça umutlarla yazılan günlük 99 depreminin yaşandığı dönemden çok acıklı bir şekilde bahsediyor. Kendi ailesinden kayıp vermiyor günlüğün sahibi. Fakat en yakın arkadaşı Özge'yi kaybediyor. Öğretmenini kaybediyor. Bir gün önce oynadığı arkadaşlarını kaybediyor. Günlerce artçı depremler nedeniyle sallanıp duruyorlar. Kayıplarından acısından bahsediyor umutla başladığı günlükte. Bu günlük Özge'nin hayatını etkilemeye başlıyor.
Etlileniyor günlükte yazılanlardan bir bakıma. Fakat nereden bilebilir ki sonu öyle bitecek...
Herkesin okuması gereken bir kitap. Tüylerim diken diken, gözlerim dolu dolu oldu okurken...
#kitapyorumu
#Vaveyla
Şeyda Aksel
Merhaba ,
Ben öyle bir kitap okudum ki sadece okumakla kalmayıp yaşadım desem daha doğru olur.
Kitabın içeriğiyle ilgili çok fazla detay ve ayrıntıya girmeden yorumlayacağım. Çünkü ilk defa bir kitabı yorumlarken yoğun bir şekilde duygusallık hissediyorum. Okuduğum sayfalarda geçen her kelimede acıyı iliklerime kadar hissettim.
90’lı yıllardaki Barış Manço, Levent Yüksel ve Doğuş şarkılarını mırıldandım.
Bir günlük aracılığıyla geçmişin aydınlandığı, 99 Depreminin acılarının, sallandığı anlarda hissedilenleri, kaybedilen ailelere şahitlik etmek yüreğimi tarifsiz acılarla doldurdu.
Dostluğu, kardeşliği ve arkadaşlığı, sevgiyi,hüznü ve mutluluğu yaşadım. Okurken hem ağladım, hem gülümsedim.
Unutamadıklarımı tekrar hatırladım.
Şükrüme şükür ekleyip varlıklarıyla yanımda olan ailemin değerini bir kez daha anladım.
Ve iyiki okudum dedim.
VAVEYLA!
17 Ağustos’u yaşayan herkesin Vaveylası..
Bu çığlıklar asla sessiz kalmamalı!
Tavsiyemdir mutlaka ama mutlaka okumalısınız.
VaveylaEdebiyat
Puan vermedi·208 syf.··
Beğendi
·2020 52. kitabı
·12 saatte okudu
·Okunma: 17 Ağustos 2020 15:38
Yazarimizin gerceklerle harmanlayarak oluşturduğu kurgu hepimizin tanık olduğu hayatımızdan izler taşıyan 17 Ağustos depremi ile ilgili. Kitabi yazmaktaki amacının , depremi sıfır hasarla atlatan kitabin kahramani Özge 'nin bile aslında hayatinda ne cok şeyin değiştiğini göstermek... Yazarimiza yayin hayatinda basarilar dilerim.
Kitapla birlikte birden17 Agustos gününe gidiyorum...
Binlerce hayatin solduğu kara bir geceydi.
Su içmek için kalkmıştım o gece 2.30 da. Henuz uykuya dalmamistım yer yerinden oynarken.
Bizi teğet geçti bu sarsıntı ama hissediyordum bir yerlerde geceye uykuyla girip açılamayan gözler vardi.
Ilk radyoda duyduk tum ülkenin gönlüne düşen ateşi.
Gündüz güneş ışıklarıyla toz bulutları arasinda feryatlar ...
Birbirimize kenetlendik acılarımızı dindirmek için.
17 agustos , bu tarih ağır bir yük gibi çöktü kalbimize ne tam sarabildik yaralarımızı ne de unutabildik.
17 Ağustos 1999 Marmara depreminde hayatını kaybedenlere Allah'tan rahmet diliyorum.
Yeni bir yorumla geldim canlar.Bayıldım kitaba bayıldım.Baştan sona yürek burkan bir konusu var ama gerçek bir olay üzerinden yola çıkılarak çok güzel bir kurguyla oluşturulmuş bir eser.Bu nedenle yazarımız Şeyda Aksel Hanım'a emekleri için çok teşekkür ederim
Gelelim kısa bir özetine :
Özge anne ve babasını trafik kazasında kaybetmiş.Kendisi de hafızasını kaybetmiştir.Geçmişine dair pek bir şey hatırlamaz.Kader bir taraftan yüzüne gülmüş ve onu çok seven bir eş (Ali) ve ikiz çocuk bağışlamış.Ama buna rağmen Özge bir boşlukta hisseder kendini.Normal zamanlardan birgün tesadüf eseri anne ve babasının çok uzun yıllar önce Yalova'da bir ev aldıklarını ve bu evinde Özge kendisine ait olduğunu öğrenir.Fakat bu durum kafasını çok karıştırır.Anneannesine sorar fakat ondan da cevap alamaz.Birgün Özge kendisini hazır hisseder ve o eve gider bakar.İki katlı bir evdir ve çok hoşuna gider bu ev.Etrafa bakar ama pek bir şey bulamaz.Gelen postalar dışında.Eve geri döner.Kafasında bir sürü boşluk ve soru işareti vardır.Hala bu eve anlam veremez.Derken eşi Ali'ye de fikrini sorarak bu eve taşınmak istediğini sorar.Eşi de onay verince ve çocuklarda çok sevinince bu eve taşınırlar.Yavaş yavaş alışmaya başlamışlardır.Özge bir gün mutfağı toparlamak ister ve işe koyulur.Her yeri temizler ve son anda gözüne patates soğan koyulan bir dolaba rastlar.Çekmeceleri açar temizler ve son açtığında ise bir günlük bulur.İşte hikaye burda başlar.Eda adında bir kızın günlüğüdür.Bu kız hayatında en güzel günlerini yazmak için tutmuştur bu günlüğü ama takii 17 Ağustos depremine kadar sürmüş bu mutlu günler.Bu depremde birçok sevdiğini kaybetmiş.Özge bu satırları her okuduğunda gece değişik değişik rüyalar görmeye başlar.Ki zaten önceden sürekli gördüğü tarla,kaza, hatırlayamadığı şarkı konulu rüyası
Merhabalar Öncelikle 17 Ağustos 1999 Marmara Depremi'nde hayatını kaybedenlere Allah'tan rahmet diliyorum...Bugün sizlere günün anlam ve önemine uygun bir kitap ile geldim. #vaveyla 17 Agustos'ta hayatını kaybeden kardeşlerimizin anısına demiş yazarımız ... Depremi yaşayan herkesin kendisinden izler bulacağı, "Bunu ben de yaşamıştım" diyeceği bir kitap... Tamamen gerçekler göz önünde bulundurularak, gerçeğe uygun şekilde kurgulanmış. Kitabın yazılma amacı depremi sıfır hasarla atlatmış birinin bile aslında hayatında ne çok şeyin değiştiğini göstermek...
.
.Karakterimiz Özge , eşi Ali ve ikizleriyle birlikte mutlu yuvalarında yaşıyorlar...Özgenin geçmişe dair hafıza sorunu var.Anne ve babasının vefatından sonra kendisinin hiç varlığından haberdar olmadığı miras kalan Yalova'da bir ev olduğunu öğreniyor ve bu evin anahtarı , mutfağında bulduğu günlük Özge'nin hayatında bir donum noktası oluyor...
.
.Özge ile birikte günlüğü okudum çok ağladım... Kireç ve ceset kokusu, yer yer enkaz altında kaldım, yer yer hayatta olduğuma şükrettim, yer yer yaşıyor olmama gücendim ... Özge ile gerçek arkadaşlığın önem ve değerini bir kez daha anladım... Özge ile evliliğin altın kuralının saygı, sevgi ,güven ,fedakarlık ve eşlerin birbirini anlamalarının, iletişimin önemini anladım... Özge ile depremi yaşamamış biri olarak depremi bütün hücrelerime kadar hissettim... Kitaptan o kadar çok etkindim ki , bir çok değer kazandım ,öğrendim... Okumama vesile olan arkadaşım moderatörum 
Havva aydanur Ertuğrul #sokakkitaplarıyayınları ve kalemini ikinci kez okuyup beğendiğim yazarımız @seyda_aksel hanıma cok teşekkür ederim...
.
.Böyle acıların bir daha yaşanmaması dileğimle... Saygılar...
.
.#acilenokuyoruz ekibinin en gözdesiyim
Havva aydanur Ertuğrul #sokakkitaplarıyayınları ve kalemini ikinci kez okuyup beğendiğim yazarımız @seyda_aksel hanıma cok teşekkür ederim...
.
.Böyle acıların bir daha yaşanmaması dileğimle... Saygılar...
.
.#acilenokuyoruz ekibinin en gözdesiyimReklam
