Puan
710 üzerinden
Jacqueline Rose, Veba Çağımızda Ölümü Yaşamak kitabında pandemi dönemini yalnızca bir sağlık krizi olarak değil, toplumsal adalet, iktidar ve eşitsizlik bağlamında derinlemesine ele alıyor. Ölümle toplumsal eşitsizliklerin kesişim noktalarını cesurca tartışıyor; kimi hayatların neden diğerlerinden daha “korunmaya değer” görüldüğünü sorgulatıyor.
Özellikle 3.bölümde -beni en çok etkileyen bölüm-; kadınların pandemi sürecinde görünmez yükler ve tehlikeler altında kaldığı gerçeği, kitabın en çarpıcı yüzleşmelerinden biri olarak ele alınıyor. Rose, karantina döneminde kadınların ev içi şiddet ve yük artışı gibi alanlarda yaşadığı sessiz krizleri görünür kılarak, krizin cinsiyetlendirilmiş bir deneyim olduğunu gösteriyor.
Deneme türünün derinliğiyle toplumsal hafızayı tazeleyen bu kitap, pandeminin yalnızca tıbbi bir olağanüstü hal değil, bir adalet krizi olduğunu hatırlatıyor. Zor sorular sormaktan çekinmeyen okurlar için ufuk açıcı bir okuma.
Bu kitap, gördüğümüz hastalıkların ötesine bakıyor.
Jacqueline Rose, ölümü sadece bedenin sonu değil,
toplumun ve bireyin içindeki bastırılmış bir yara olarak ele alıyor. Pandeminin gerçekliğiyle yüzleşirken,
benim gördüğüm sessizlik, en derin acıların üstünü örtme çabası.
Ölümler sayılarla anlatılırken, o ölümlerin arkasındaki yürekler konuşulmuyor.
Rose, o konuşulmayan acıyı, kayıpları, korkuları gün yüzüne çıkarıyor.
Ve sadece ölüm değil…
Yoksulluk, eşitsizlik, adaletsizlik gibi toplumsal yaralar da bu sessizliğin içinde saklanıyor.
Kimlerin sesi duyulmuyor? Kimlerin acısı görünmez oluyor? İşte bu soruların içinde dolanıyor kitap.
Rose bana diyor ki:
“Ölümü reddetmek, onu yaşamak değildir.
Onunla yüzleşmek gerekir ki, gerçek insan olabilelim.”
Bu kitap bana, acının ve ölümün insan hayatındaki yerini,
sessizlik içinde ne kadar büyüyüp bizi nasıl sarstığını gösteriyor.
Ve en çok da, o sessizliği kırmanın, konuşmanın, paylaşmanın gücünü.