"Ben Anteplilerin gözlerinden nasıl öpmem ki onlar yalnız Antep´i değil Türkiye´yi kurtardılar." Mustafa Kemal Atatürk
Yukarıdaki alıntımdanda anlaşılacağı üzere Antep'in Gaziantep olma süreci,milli mücadele zamanlarını anlatan güzel bir kitap.Okurken kendimi kitabın içinde hissettim sanki elim kalbimde attı.
Babasının başka bir kadın ile kaçmasıyla ortada kalan Kemal ve annesine dayısı sahip çıkar ve beraber yaşamaya başlarlar.Ali dayı yemeni ustasıdır ve bir de sakat kızı Ayşe vardır.Ayşe Kemal'e aşık olur ama Kemal Zeliha'ya aşıktır. Bu sürede şehir İngiliz askerleri tarafından işgal edilmiş Fransız askerlerine karşı da direnç göstermektedir. Tüm halkın etkilendiği,kadın erkek o mücadele ruhunu hissedebileceğiniz bir kitap.
Ayşe Kemal'e olan aşkından harap düşer Kemal ise Ayşe'yi kardeşi gibi görür. Ayşe'nin tek ilacı Kemal'dir ama Kemal'in de gönlü Zeliha'da. Ne yapsın Kemal?
Bir yanda vatan mücadelesi ve yurdu düşmandan kurtarma isteği,bir yanda sevdalısı Zeliha,diğer yanda yıllardır baba gibi bildiği dayısının kendisine sevdalı günden güne eriyen Ayşe'si...
Kemal'in vefa borcu...
"Cesetler artık ayrı ayrı gömülmüyor, hepsi açılan siper çukurlarına peş peşe, kefensiz bir şekilde gömülüyordu. Bu ölüm kadar acıydı ama yapacak hiçbir şey yoktu. Kefene saracak bez bile kalmamıştı. Evlerde ne kadar çarşaf varsa hastanelere sargı bezi yapılmak üzere teslim edilmiş,onlar bile tükenmişti. Tıpkı Anteplilerin umutları gibi..."
Milli Mücadelimizin anlatıldığı asla sıkmayan,açık ve sürükleyici,merak uyandıran bir kitap ,okumanızı tavsiye ederim.