Yazar:
Ümit Kılıç
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
ÜMİT KILIC-YAPMA
Eser klasik bir aşk hikâyesi olmanın çok ötesinde; insanın kendine bile itiraf edemediği duygularla yüzleşmesini anlatan sessiz ama derin bir roman. Bu kitapta aşk, süslenmiş bir masal ya da mutlu son vaadi olarak karşımıza çıkmaz. Aksine, kırılganlığıyla, yanlış zamanlarıyla, suskunluklarıyla ve "keşke"leriyle"leriyle yaşanır Yazar, okuru yüksek sesli dramatik sahnelere değil; içte büyüyen duygulara, söylenemeyen cümlelere ve bakışların taşıdığı ağırlığa davet eder Romanın merkezinde yer alan Ulaş ve Ceren, sadece birbirine âşık iki insan değil; aynı zamanda geçmisleriyle korkularıyla ve sorumluluklarıyla mücadele eden iki ayrı dünyadır. Ulaş, yaşadıklarının ardından hayata tutunmaya çalışan, duygularını bastırarak güçlü görünmeye alışmış bir karakterdir. Ceren ise ilk bakışta daha sert, daha mesafeli görünse de aslında en savunmasız hâlini içinde taşıyan bir kadındır. Aralarındaki çekim, bir "olması gereken"den çok, "olamayan"ın etrafında şekillenir. Bu da aşkı daha gerçek, daha can yakıcı kılar Kitabın derinliği tam da burada başlar: Yapma, aşkın insanı mutlu ettiği kadar yorduğunu; bazen korumaya çalışırken incittiğimizi, bazen susarak daha çok zarar verdiğimizi anlatır. Okurken sık sık șu soruyla baş başa kalırsın: İnsan en çok sevdiğine mi hata yapar, yoksa onu kaybetmemek için mi kendinden vazgecer? Roman bu soruya net cevaplar vermez; çünkü hayat da vermez Onun yerine okuru, kendi yaşanmışlıklarıyla yüzleştirir Yazarın dili bu hikâyeyi taşıyan en güçlü unsurlardan biridir. Anlatım sade, akıcı ve samimidir. Kelimeler gösteriş için değil hissettirmek için seçilmiştir. Uzun sayfa sayısına rağmen hikâye aceleye getirilmez; duyguların kendi ritminde ilerlemesine izin verilir. Bu yavaşlık okuru sıkmaz, aksine karakterlerin içine daha fazla girmeyi
Yazarından Küçük Bir Not: Yapma'nın özetiEdebiyat
Kitabın içeriğini biraz eksik gördüğüm için bu incelemeyi yazmaya karar verdim.
Kısaca Hikayemiz:
Ulaş (29), iki yıl önce yaşadığı travmanın ardından hayattan beklentisini kesmiş, öfke kontrolü sorunlarıyla boğuşan profesyonel bir turizmci. Acısını unutmak için alkol ve geçici ilişkilere tutunan Ulaş; yaşadığı acıyla yüzleşip kendi içine çekilerek sessiz bir hayat kurmak için Alanya’ya döndüğünde, hesapta olmayan biriyle karşılaşır: Çalışmaya başladığı otelin sahibinin kızı Ceren (21)!
Babasının gölgesinde kalmayan, çalışanlar tarafından sevilen ve ayakları yere sağlam basan genç bir kadın. Barın arkasındaki o iğneleyici ilk karşılaşma, her şeyi değiştirir. Ceren’in dik başlı tavrı ile Ulaş’ın uzlaşmaz hışmı çarpışınca, bu tanışma sert bir hesaplaşmaya dönüşür. Kendisini geçiştiren bu adama haddini bildirmek isteyen Ceren’in başlattığı küçük oyun, ikisini de geri dönüşü olmayan amansız bir savaşın içine çeker.
Biri geçmişin yüküyle dolup taşan, aşka kapılarını kapattığını sanan bir adam; diğeri ise hislerini kendine bile itiraf edemeyen, gururundan ödün vermeyen kararlı bir kadın. Ulaş’ın dinmeyen hiddetiyle Ceren’in geri adım atmayan duruşu karşı karşıya gelince, kaçınılmaz bir çatışma başlar. Bu oyunun yönü değiştiğinde, işler beklediklerinden çok daha ileri gidecektir.
Ancak bu zıtlaşma sadece ikisi arasında kalmaz; otel sahibi bir babanın kızı ile bir personelin arasındaki statü farkı, Ceren’in ailesinin asla kabul etmeyeceği bir durumdur. Aralarındaki bu tehlikeli oyun kontrolden çıkıp duygular işin içine girdiğinde, ikisi de kurulu düzenlerini ve aile bağlarını riske atacakları zorlu bir noktaya sürüklenirler.
"Öfkesi acısından büyük bir adam... ve gururu aşkından üstün bir kadın."
Saygılarımla.
Bugün sizlere bir aşk kitabıyla geldim. @umit_kilic72 ’ın yazdığı “Yapma” bana yüksek sesle anlatılan bir hikâyeden çok, insanın içine doğru konuşan bir kitap gibi geldi. Yazar, bu romanda aşkı süsleyip parlatmıyor; tam tersine, onu bütün kırılganlığıyla yaşatıyor. Okurken sık sık şunu düşündüm: İnsan en çok sevdiğine karşı mı hata yapıyor, yoksa en çok onu mu korumaya çalışırken dağılıyor?
Kitap boyunca bakışların, suskunlukların, söylenemeyen cümlelerin ağırlığı hissediliyor. Aşk burada sadece güzel bir duygu değil; insanın içini geren, bazen yorucu ama bir o kadar da gerçek bir hâl. Uzun sayfa sayısına rağmen acele ettirmeyen, kendi temposunda akan bir anlatımı var. Yavaş ilerliyor ama bu yavaşlık karakterlerin duygularına daha yakından bakmamızı sağlıyor bence.
Beni en çok etkileyen şey, romanın hissettirdiği o tanıdık duygu oldu: “Keşke yapmasaydım” ile “iyi ki hissettim” arasındaki ince çizgi. Yapma, aşkın en savunmasız hâlini anlatıyor; güçlü görünmeye çalışırken içten içe dağılan insanları… Kitabı kapattığımda içimde hafif bir sızı, ama aynı zamanda anlaşılmış olma hissi kaldı.
Eğer duyguların sessiz ama derin aktığı, aşkın hem güzel hem de zor tarafını anlatan hikâyeleri sevenler için güzel bir tercih olabilir. İyilikle ve kitapla kalın.
Bir "Yapma" Hikâyesi: Ulaş ve Ceren
Her şey Alanya’nın o kavurucu güneşinin altında, bir otelde başladı. Ulaş, hayatın yükünü omuzlarında taşıyan, duygularını sessizliğe hapsetmiş bir çalışan; Ceren ise onu gördüğü anda buz gibi mesafesiyle dikkat çeken bir otelin sahibi aynı zamanda Ulaş'a göre müşteridir de.
Daha o ilk bakışta, aralarındaki hava elektriklenir. Ama bu bildiğiniz o "ilk bakışta aşk"lardan değil; birbirine fena halde gıcık olan iki insanın çarpışmasıdır.
Kaderin ise onlar için çok farklı bir planı vardır. Birbirlerini sinir etmek için fırsat kollarken, aslında ikisi de kendi içlerindeki o derin uçuruma çekilirler.
Maskelerin Ardındaki Gerçek
Bu hikâye, süslü cümlelerin ardına saklanmış bir masal değil. Ulaş, geçmişinde gördüklerini unutmaya çalışırken güçlü görünme zırhına bürünmüş; Ceren ise o sert kabuğunun altında aslında en savunmasız halini gizlemiştir. Onların arasındaki çekim, "olması gerekenden" ziyade, "asla olamayanın" etrafında filizlenir.
Sesleri kısılır, iradeleri zayıflar... İkisi de aynı enkazın altında, birbirine uzak ama aynı acıya yakın çırpınırlar:
"Eğer elimi uzatsam, beni bu yıkıntıdan çıkarabilir misin? Yoksa çırpındıkça daha mı çok batacağız dibe?"
"Yapma", bize aşkın sadece iyileştirmediğini, bazen korumaya çalışırken nasıl da incittiğimizi anlatıyor. İnsan en çok sevdiğine mi hata yapar, yoksa onu kaybetmemek için mi kendinden vazgeçer? Bu sorunun cevabı satır aralarında, o derin sessizliklerde gizli.
Dillere düşecek bir destan olabilirdi onlarınki... Belki yolları açık, bahtları güzel olacaktı. Ama hayat bazen insana o en zor kelimeyi söyletir: Yapma.
Kitabı bitirdiğinizde kulağınızda büyük bir gürültü patlamıyor; aksine, içinizde ince bir sızı ve tanıdık bir his kalıyor. Ümit Kılıç, aşkı pembe bir rüya
