Hər dəfə izlədiyim və düşüncələri maraqlı olan insan Orxan Şahbazovun axır ki kitabını oxudum və bitirdim. Kitab haqqında çox maraqlı fikirlərim var. Kitabda əsasən dörd mövzudan bəhs edilir:
1. Din
2. Mif
3. Fəlsəfə
4. Elm
Bu dörd mövzunun birləşməsi və kitabda işlənməsi çox möhtəşəmdir. Kitabda ilk diqqətimi çəkən, şəhid olan qardaşını belə unutmaması və öz həyatından bəhs etməsi oldu. Çətinliklər içində bu yerə qədər gəlməsi böyük bir uğurdur. Kitab çox maraqlıdır – həm pozitiv, həm də təbii ki, bəzi sözlərə qarşı neqativ düşüncələrim var. Lakin həmin sözlərin hansı düşüncə ilə yazıldığını Orxan müəllimin özü daha yaxşı bilər. Sadəcə olaraq, mənə maraqlı gəldiyi üçün bu fikirləri paylaşmaq istəyirəm.
Kitabda Azərbaycanda olan sistemdən, mədəniyyətdən bəhs etməsi, dilin vacibliyindən danışması, insan danışığının və sözlərə verdiyi mənanın böyük rol oynaması, ziddiyyət kimi məsələlər çox maraqlıdır. Sözün hansı mənada deyilməsinin belə böyük mənası var və bu, qarşıdakı insanın düşüncəsini dəyişə bilər. Bu, çox diqqətəlayiq bir məqamdır.
Orxan müəllimin öz fəlsəfi və elmi fikirləri də maraqlı gəldi. Lakin "Neqativ sözlər hər şey zəhər kimidir, dozası vacibdir" fikri qəribə gəldi. Daha sonra "Mükəmməl insan yoxdur" və "İnanc" mövzularında da fikirlər var idi. İndi isə öz fikirlərimi paylaşmaq istəyirəm – təbii ki, hörmətlə yanaşıram, çünki bu, müəllifin öz düşüncəsidir və bu sözlərlə bağlı fərqli yanaşması ola bilər.
“Hər şey dozası ilə” dedikdə, elə şeylər var ki, heç vaxt edilməməlidir – dozası olsa belə. “Mükəmməl insan yoxdur” fikrinə gəlincə, mənim düşüncəmə görə, insan yaradılış etibarilə ən mükəmməl varlıqdır və bunun üçün daima şükür etməlidir. Son olaraq “inanc” məsələsinə toxunmaq istəyirəm: məncə, insan hər hansı bir dinə inanmasa belə, Tanrıya və