"Benden korktuğunu kim söyledi?" Elini kalbime götürdü. Nefesim kesilmişti. "Korktuğun kişi sensin. Birine güvenmekten, onu kaybetmekten korkuyorsun. Yalnızlığa mahkûm olduğunu sanıyorsun."
Ne kadar aptaldı. Koca bir aptal.
Hep birilerinin ona hayran olabileceğini sanıyordu. Güzel ve farkedilir olabileceğini. Sevilebileceğini. Levana hep bir şeyler olabileceğini sanıyordu.
Tahmin etmek bile yersizdi ama durmadan dönen koca bir dünya üzerinde hareketsiz ve cahil misafirlerken, gördüklerimize kendimizce anlamlar yüklemeyi güzelce başarıyorduk.