Bir papatya kopardım, kalbin gibi beyaz,
Meğer kışı gizlemişsin, hiç gelmemiş yaz.
Bahar kokan ellerinle vurdun beni en derinden,
Artık çiçekler utansın senin o buz tutmuş sözlerinden.
İhanet bir tohum gibi ekildi gönül bağıma,
Hangi yağmur can verir şimdi solmuş yaprağıma?
Söküp attım seni, toprak bile kabul etmez bu yarayı,
Kendi ellerinle yıktın o papatyadan sarayı.
— Tanju Eraslan
Gidişin değil, kalışındaki o sahte huzur yıktı beni. Meğer en büyük yalanlar, en içten gülüşlerin arkasına saklanırmış. Sen benim gönül kitabımda en altı çizili satırdın; şimdiyse üzerine mürekkep dökülmüş bir sızıdan ibaretsin."
— Tanju Eraslan