Ece Aydın
@kitapisisi
Yazdıkça özgürleşir, okudukça gelişirsin.
Türkçe Öğretmeni/Yazar
56 okur puanı
Ağustos 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Vazgeçmek İçin De Bir Sınır Olduğunu Unutma
Kitap, Hull ve Johann adında iki dağcının bir dağa tırmanış hikayesini anlatıyor. Bir noktada yolları ayrılan Hull ve Johann'ın önünde iki seçenek var: Yaşam ve ölüm.
Kitap ilk başta "Gerçekten okuduğuma değdi mi?" gibi hissettirdi ama üzerine biraz düşününce birkaç değerli hayat dersi barındırdığını fark ettim.
Onlardan biri şu ki, bizler doğanın kanunlarına uyum sağlamak durumundayız. Sık sık bu yanılgıya düşsek de doğaya hükmedemeyiz.
Bir diğer mesaj ise hırslarımızla ilgili. Bazen bir şeyi çok isteriz. Düşündüğümüz tek şey o "zirveye" ulaşmak haline gelir ancak sağduyu olmadan körlemesine peşinden gittiğimiz bu hırs bizim sonumuzu getirebilir. Kitapta Hull'un söylediği bir söz var:
"Yani pes mi ediyorsun, her şeyden vazgeçmek mi istiyorsun?"
Her ne kadar son ana kadar vazgeçmemek kulağa hoş gelse de bazı durumlarda vazgeçmek daha doğru bir seçenek olabiliyor. Çünkü biz kabul etsek de etmesek de bazı sınırlar var ve bazen insanın nerede durması gerektiğini bilmesi gerekiyor...
Reklam
Sevmek Bir Sanat Mıdır?
Erich Fromm, sevgiyi "kişiyi diğer insanlardan ayıran duvarları yıkan, onu diğerleriyle birleştiren etkin güç" olarak tanımlıyor. Sevmenin bir "sanat" olduğunu ve çabaya dayalı olduğunu aktarıyor okuyucuya. Bunu da çok güzel bir örnekle açıklıyor:
"Çiçekleri sevdiğini söyleyen birinin çiçekleri sulamayı unuttuğunu görürsek onun çiçek sevgisine inanmayız."
Ayrıca şöyle söylüyor:
"Sevgi, sevdiğimiz şeyin büyümesi ve yaşaması için gösterdiğimiz etken (aktif) ilgidir."
Birini ya da bir şeyi sevmek o kişiye ya da şeye ayırdığınız vakitle, harcadığınız emekle doğru orantılıdır. Erich Fromm'un da kitapta sık sık bahsettiği gibi: "Kişi, uğrunda emek harcadığı şeyleri sever ve kişi, sevdiği şeyler için emek harcar."
Yazar ayrıca sevginin kapsayıcı olduğundan, birini sevmenin herkesi ve tüm dünyayı sevmek anlamına geldiğinden de bahsediyor.
Ben severek okudum. Tavsiye ederim.
İyi ki okudum
2025 yılında şimdiye kadar okuduğum belki de en iyi kitap olan Daisy Darker'ı nasıl anlatabilirim bilmiyorum. Çok beğendim ve bu kitabı aşabileceğimi sanmıyorum. O kadar fazla yerin altını çizdim ki hepsini paylaşmam mümkün değildi.
Daisy'e kendisini anlatması için bir şans verildi ve o da anlattı:
Aile bağları pek de kuvvetli olmayan Darker ailesi, ninelerinin 80. yaş günü için bir gelgit adasında bir araya geliyor. Gelgit başladığında sular çekilene kadar dünyanın geri kalanıyla bağlantıları kopuyor ve bu süre zarfında evde bir cinayet işleniyor. Sonra bir tane daha. Aile üyeleri teker teker avlanırken geçmişin kirli sırları yavaş yavaş ortaya çıkmaya başlıyor.
Kitap boyunca "Katil kim?" diye düşünüp duruyoruz ama daha da çarpıcı olanı, Darker ailesinin asla "aile" olamayışı ve karanlık geçmişi.
Ailesine sahip çıkamayan ve bencilce isteklerinin peşinden giden bir babayı,
Kızlarına sevgisini eşit ölçüde veremeyen bir anneyi,
Şımartılan ve bunun sonucunda asla bir yetişkin olamayan Lily'i,
Kardeşine yeterince sahip çıkamayan Rose'u,
Korkunç bir hata yapan Conor'u,
Ve en önemlisi ötelenen, görmezden gelinen, fark edilmeyi bekleyen ancak ninesi dışında hiç kimsenin fark etmediği Daisy'i okuyoruz bu kitapta.
Beni en çok etkileyen alıntılardan biriyle bitirmek istiyorum:
"Hayat, bir tercihler silsilesinden ibaret. Her gün karşımıza çeşitli seçenekler çıkıyor, bazı tercihler yapıyoruz ve sonra pişman oluyoruz. Doğruyla yanlış arasında bir tercih yapabilmek insan olmanın en temel kısımlarından biri."
10/10 mutlaka okuyun
Bir Gün Kediler Dünyadan Yok Olsaydı
"Kazanmak için kaybetmek zorundasın."
Uzun zaman sonra satırların atını bol bol çizdiğim bir kitap oldu...
Öyle şahane bir edebi üslup beklemeye gerek yok. Kitap kısa ve öz bir anlatıma ancak anlamlı bir mesaja sahip. Kısaca konudan bahsedeyim:
Postacı olarak çalışan anlatıcımız, kedisi Lahana ile işten eve, evden işe sıradan bir hayat yaşıyor. Bir gün hastalanıp hastaneye gidiyor ve öleceğini öğreniyor. Paniklediği ve ne yapacağını bilemediği sırada Şeytan gelip bir teklifte bulunuyor:
Her defasında dünyadaki bir şeyi yeryüzünden silmesi karşılığında yaşayacağı fazladan bir gün.
Peki siz, önemsizmiş gibi görünen fakat aslında hayatınızı anlamlı kılan parçalar yok olurken yaşamaya devam edebilir miydiniz?
Anlam arayışımızı irdeleyen oldukça keyifli bir kitaptı. Bir günde bile okunur. Kesinlikle tavsiye ediyorum.
SİNİRLERİNİ ALTÜST ETMEK İSTEYEN OKUSUN
Sakın Yalan Söyleme'yi okurken sayfaları merakla çevirdim. Kendimce tahminlerim vardı ama hiçbirini tutturamadığım gibi bir de üstüne bir noktadan sonra yaşananlar o kadar sinirlerimi bozmaya başladı ki...
İlk olarak çok fazla psikopat bir araya gelmişti kitapta ki bu gerçek hayatta ne kadar mümkün olur bilmiyorum. Yani "psikopat psikopatı çeker" gibi bir mantık mı yürütmek lazım? Bu kadar deli bir araya gelmemeliydi, gelemezdi bence.
Son sayfaya kadar suçluların cezasını bulmasını bekledim. Son sayfaya geçtiğimde hala cezalarını bulacakmış gibi görünmüyorlardı ama yine de umudumu kesmedim son cümleye kadar bekledim ama yok. Hiçbir suçlu cezasını bulmadı, olan zavallı Luke'a ve bu kitabı okuma kararı alan biz okuyuculara oldu.
Yazarın amacı okurların psikolojisini bozup sinirlerini altüst etmektiyse kesinlikle başarılı bir eserdi, orası ayrı. 
Freida McFadden
Reklam