Geçen her gün yitirilmiş bir gün değil de bir kök olduğu zaman gecede sevincin yapraklarını canlandırmaya. Geçen her gün kazanılmış bir gün olduğu zaman dürüst bir insanın deliksiz uykusunun ardı sıra. Ve sonunda, yeniden duyumsadığımızda zamanın tüm köşe bucağındaki acıları kovmak için ışıktan çizmelerini çektiğini güneşin.
Barış budur işte..