Dostoyevski bazı şeylerin arkadaşlar dışında kimseye söylenmeyeceğini; bazı şeylerin arkadaşlara bile söylenmeyeceğini, bazı şeyleriyse insanın kendine bile söylemediğini söylüyor!
Kırk yaşında olmak benim için her şeyin mümkün olduğu fikrini yerle bir etti. Birden hayatın en bariz gerçeğini fark ettim: Zamanın geri döndürülemez olduğu ve hayatımın sona yaklaştığı gerçeğini. Elbette bunu daha önce de biliyordum ama kırk yaşında bunu bilmek daha farklı bir bilme biçimiydi.
İki insanın yüksek bir ideal için bir araya geldiği bir dostluğu hayal etmiştim hep. İşte şimdi onu buldum! Senle ben tam da bu şekilde bir araya geldik. Birbirimizin kendini aşma yolculuğuna eşlik ettik. Ben senin dostunum. Sen de benim. Biz dostuz. Biz... dostuz.