İyi niyetli ,herkese yardım etmek isteyen ,kimseyi kimseden ayırmayan ,bir kişi olmaktan nefret ediyorum.Niye mi sonra olan bana oluyor çünkü ağlayan üzülen anlaşılmayan ben oluyorum. Niye ağlıyorsun çok kırılgansın diyorlar.Oysa beni kıran yine onlar değil mi?Kendileri üste çıkıp ağlıyorlar ben kendimi anlattıkça dinlemiyorlar bile...Kimseyi kırmak istemiyorum değer veriyorum çünkü anlam yükleyip hayatıma almışım ama kimseden de destek göremeyince üzülüyorum.Uyamıyorum fazla fedakarlık yapıyorum.Artık bu beni yıpratıyor farkındayım .Değişemiyorum çok istiyorum yapamıyorum. Karma ya inanıyorum ve ona bırakıyorum sahneyi ...